NG
@_nrcn
Yaşam, okunması gereken kitapları okumaya yetmiyor.
90 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Beni, Rus edebiyatının pek bilinmeyen bir yazarı olan Gonçarov ile tanıştıran Oblomov'a mı yoksa Oblomov ile tanıştıran Gonçarov'a mı teşekkür etmem lazım karar veremedim.
Kitabın sayfa sayısı sizi asla korkutmasın zira diyaloglardan oluşan kitaba yazarın akıcı anlatışı da eklenince kitap kendiliğinden gidiyor. Tabi bunun yanında kahramanımız Oblomov'un ilerleyen sayfalarda Oblomovluğu bırakıp bırakmayacağını merak ediş de kitabın kendini okutmasını sağlıyor.
Rus edebiyatı eserlerini normalde de pek severim ama Gonçarov'un dilini, üslubunu olaylara realist yaklaşımını takdir ettim.
Oblomov, insanların durağanlıklarını, eylemsizliklerini "oblomovluk" adının arkasına sığınarak onu adeta bir savunma mekanizması olarak kullandıklarının en güzel örneğidir.
Kahramanımız Oblomov da hayat akıp giderken hayata pencereden bakmak istemeyecek kadar kendini dünyadan soyutlamış, kabuğundan çıkmayan ve ilginçtir bundan da şikayetçi olmayan bir karakter.
O kadar halinden memnun ki sayfa 200 küsürlere kadar bile yatağından çıkmamış biri.
Yeri geldi bu hali beni çok sinir etti.
Gonçarov bu kitabında Oblomov ile Ştoltz'u iki tipi temsil edecek şekilde bizlere sunmuş.
Oblomov ne kadar eylemsiz ise Ştoltz tam tersi bir hareketliliğe sahip. Oblomov, toplumun belki de dışardan bakılınca asla anlaşamacağı bir tip ise Ştoltz aksine toplum içinde değer görülen itibar sahibi bir birey. Hatta kitap boyunca geçen diyaloglarda Ştoltz'un bu konumda oluşunu Oblomov'a ettiği önderlikten çıkarabiliyoruz.
Kitabı okurken Oblomov'un her şeye karşı olan eylemsizliği beni çok sinir etti. Her şeyi yarına ertelemesi ve yarınlarda da bunları yapmaması kafa yedirtti diyebilirim. Belki de Oblomov ile karakterlerimizin zıt oluşundan kaynaklanmıştır bu. Ben kendimi daha çok Ştoltz olarak
İnsanın adı onunla en az ilgili olan yanıdır. isimli okura yanıt verildi
NG
Teşekkür ederim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gerilim-polisiye severlerin bir solukta okuyacağı muhteşem bir kitap. Polisiye seven bir okur olarak kitabı adeta parçalarcasına okudum. Hem kitabı bir an önce bitirmek hem de hiç bitirmemek istedim. Dedektif romanlarını okuyanlar bilir bu kitapları sadece okumuyor adeta yaşıyoruz da. Heyecan dolu birkaç günün sonunda kitabı bitirmiş oldum. Kitapla ilgili genel olarak şunları gözlemledim:
Diğer polisiye kitaplarından farklı olarak Agatha Christie bu kitapta ayrıca bir sosyal mesaj vermeyi amaçlamış. Suç işlemiş birinin adaletsiz bir şekilde yargılanmasını kabul mu etmeliyiz yoksa toplum olarak cezasını biz mi vermeliyiz mesajını içeriyor. Bu anlamda kitabı okurken kendinizi muhakeme ediyor içsel bir yolculuk yapıyorsunuz.
Diğer bir gözlemim yazarın üslubu . Kitap çoğunlukla diyaloglardan oluştuğu için kendini çabuk okutuyor bu da kitabın bir an önce ilerlemesini sağlıyor.
Kitapta zorlandığım tek nokta-bu nerdeyse her yabancı kitapta yaşadığım bir sorun- karakter sayısı artınca isimler de yabancı olunca katili, katilleri bulmaya çalışmakta epey zorlandım. Hangi karakter neyi yapmış diye karakterleri tanımaya çalışana kadar kitabı bitirdim ama yazar benim gibi birçok okurun bu sıkıntıyı yaşayacağını düşünmüş olacak ki son 50 sayfaya doğru her karakteri tek tek analiz etmiş. Açıkçası yazarın bu öngörüsüyle son 50 sayfayı daha keyifli okudum.
Kitaba başlayacaklara şiddetle tavsiyemdir. İyi okumalar.
NG
Teşekkür ederim, kesinlikle izleyeceğim 😊.