“Çok sevdiğin ama geri döndüremeyeceğin kişiler, her hatırladığında seni tekrar tekrar terkeder.” diyor Tolstoy. Çünkü iyi bir hafıza, en büyük cehennemdir. Hatıralar acı verici şeylerdir. Çünkü hatıra olmuş şey, muhtemelen bir daha hiç yaşanmayacak kadar uzaktadır.
Papatyalar farklıdır bayım.
Seviyor sevmiyor diye kopartılacak kadar cesaretli ama kopartıldıktan sonra bütün ihtişamını ve güzelliğini kaybedecek kadar narindirler.
Ve bir de papatya devamlı kadınlar vardır.
Onlar sizi sevecek kadar cesaretlidir bayım fakat kırıldıklarında bin bir parça olup toparlanamayacak kadar narin.
Bir kadının sevdiği müziği ve çiçeği iyi bilmelisiniz.
Sevdiği müzikle duygularını, sevdiği çiçekle kendini,yansıtır bir kadın...
Hele bir de o kadın papatya seviyorsa oturun bir düşünün bayım.
O kadını nasıl daha güzel sevebilirim diye düşünün.
Suskun sanıyorlar beni;
Değilim. Anlamadığım ve anlaşılmadığım
dünyada kelimelere küsüm sadece.
Yalnız sanıyorlar beni;
Değilim. Kimsenin kalabalığı olmadım ve
kimseyi kalabalık edemem dünyamda, bu da
benim tercihim. Sadece kendi içimde kendime
göre dengem var ve bir daha kırılırsam
toparlanamama endişesi yaşıyor yüreğim.
Bu yüzden şimdilik sadece kendime
güveniyorum.
Anlamakta zorlandığım bu dünyada
anlaşılmayı zaten beklemiyorum.
Ben böyle iyiyim...