nihâl
@_oylesine
576 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Kendi hâlinde akıp giden bir kitap.
Şu yoğunluk azalsa da kitaba dönsem diye bekleyecek kadar, gece okumaya çalışırken sızıp kalacak kadar sevdim üstelik.
Ama neden sevdim bilmiyorum, zaten sevmenin sebepsiz olanlarını tercih edenlerdenim. Seversin işte, mantıklı cümle kurma gereği duymadan, sevmek aklın değil kalbin işi diyerek.
Yormayan, insanın içine işleyen bir kitap. Bir solgun adamın (Mehmet) duvarla konuşmasına, usul adımlarına, alıp başını gitmelerine, uzun yollarına, otellerin küflü duvarlarını seyrine, kuru ekmeğe koyduğu tere-rokaya, saflığına, boşvermişlikle umut arasında yaşadığı gelgitlere, zihnindeki karmaşaya istemsiz eşlik ettiren bir üslupla kaleme alınmış.
Genelde bir kitabı bitirince ne kattı bana diye iç dünyamda kritik yaparım ama bu kitapta hiç gerek hissetmedim, okumanın keyfi yetti.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İlk defa okuyor gibi tekrar tekrar okuyabilmeyi dilerdim...
Kitaplar hakkında çok iddialı konuşmayı sevmem, çünkü her okurun tarzı, beklentisi, satırlarda görmek istediği duygu-fikir, kitaptan alacağı kazanç farklıdır ama bu kitap için "mükemmel" ifadesini kullanmadan geçemeyeceğim.
Üstelik daha önce başladığım, ilk sayfalar ilgimi çekmeyince okumak istemeyip kenara bıraktığım sonra tekrar elime aldığım bir kitap.
"İhtiyacım şimdiymiş, uygun zaman şimdiymiş demek ki" diyorum kendime.
Belki daha önce okusam şimdi gördüklerimi ve anladıklarımı farkedemeyecektim.
Bazen nefesimi tutarak, bazen kapanan gözlerimi zorlayarak, bazen boğazımda yumru gözlerimde yaşla okudum. Duygusal bir eser olduğu için değil, kendime dair çok yer bulup, kendi handikaplarımı çözme konusunda ışık bulduğum için.
Fikren muhalif olduğum yerlerde kendi kendime -sesli- "ama Nietzsche şöyle şöyle olmaz mı?" diyecek, itiraz edecek kadar kapıldığım bir kitap oldu.
Tek cümleye sığdırmam gerekse "Ruhsal özgürlüğün anahtarı" derdim.
Aaahh evet, mükemmel olduğu konusunda tereddüt duymuyorum. Kitabı ilk defa okuyor gibi tekrar okuyabilmesi dilerdim ...
Neden kitaplara yenilir insan?Edebiyat
Kitabın bir yerinde "Hiç kimse ağlamadı ardından. Kuşlar da sessizce uğurladılar kendisini evin saçağından." yazıyordu.
Ben ağlardım, ardında ağlayacak kimsesi olmayan herkes için, hayatı öğrenmeden ölen her çocuk için, yurdunu yitiren herkes için, dişlerimi sıktım çoğu yerde.
Kitabın sonunda ne hissi kalmış bana diye kendimi yokluyorum, vazgeçmemeyi ve sevginin nasıl da iyileştirdiğini buluyorum geride.
Hayat daha yaşanılır olabilecekken insanlar neden çirkinleştirir ki, neden sınırlar ve fikirler milyonlarca insanın canını alır ki? Savaşlar neden var? Neden kitaplara yenilir insan?
İlle okumalı...
Kitabı yarıda bırakmak çok rahatsız etse de, zorla okumaya çalışmanın daha çok rahatsız ettiğine karar verdim.
Aynı cümleler hatta aynı kelimeler etrafında dönüp durulmasını sevmedim. Güzel bir cümle bulunca ahhh işte değişiyor, toparlıyor dedim ama yine aynı döngüde buldum kendimi.
Ömür kısıtlı, başka kitapların zamanını ç/almayayım.
Zamanlama muhteşem oldu, sana bir de şarkı hediye ettimEdebiyat
Bir kitabı ne kadar beğendiğimizin cevabı ne zaman okuduğumuzla da ciddi alakalı oluyor. Ruh halimizin o satırlara ihtiyacı olup olmadığı veya ne kadar ihtiyacı olduğu, kitabın bize bir pencere açıp açmamasında en büyük etken sanırım.
Velhasılı iyi ki -şimdi, bu günlerde - okumuşum.
Öyle okkalı cümlelerin olduğu, ağır bir kitap değil, fizik-metafizikle alakalı birkaç cümle dışında gayet olağan belki basit cümle kurguları ama hayat da bu değil mi zaten.
Ana fikir itibariyle Simyacı kitabını çağrıştırdı.
Hayatlarımıza sakince tekrar bakıp, sımsıkı sarılacağımız umuduyla diyeyim.
Ha bir de, kitabı kapatınca içimden söylemeye başladığım şu şarkıyı kitaba ve bu kitabın okurlarına hediye etmek istiyorum, içimden kısık sesle söylemiş olsam da dinlerken son ses
youtu.be/1wmBD-zd3UU