Özlem öyle olur ki, sanki dünyanın ortasında, herşeyi anlamsız kılan bir boşluk uzanmakta; gelip, özleyenin de içinden, bir kesit gibi, geçmektedir.
Özleyen, bunu duyduğunda, bütün dünyaya sanki bir sisin ardından bakar gibi olur: birşeylerin olması, ne gereklidir ne de anlamlı — boşluk, uzanır, herşeyin —dünyanın, özleyenin— içinde...
Özlem, herşeyi kaplayan boşluktur.
Sayfa 47 - Metis yayınları