Hayat bazen bitti, dediğin anlarda yeniden başlar. Önüne dizilir, yaralarını sarmaya vaktin olmadan yeni bir savaşa girmek zorunda kaldığın zamanlar. Seç, der birini ama her seçim beraberinde getirir bir vazgeçişi. Sitem edemezsin çünkü hayat zaten sana yüzünü hiç dönmemiştir ki... Yardım eli beklerken aldığın tek destek o toprak, parçalayan dizlerini. Her varoluş yok oluşuna dönmek ister çünkü. Parçalanan dizlerin, gözün toprağa dikili ve daha ödenmemiş biçare hayatın bedeli. Vardığında tepeye, hayat der ki: "Her şey boşunaydı, in şimdi geri." Kendi kanıyla suladığı toprağı kim öyle kolayca yok sayabilir? Ve işe insanın içinde cennet çiçekleri böyle yeşerir.
Bu hayat bizi yere düşürmüş dizlerimizi parçalamış olsa da ayağa kalkmaya zorlamıştı her seferinde. Ve birbirimizi teselli ederek devam etmek zorunda kalmıştık, bir "bazı insanlar böyle yaşar" sözüyle.