"Senin yüzünden böyle biriyim. Senin yüzünden saçlarımı, yüzümü, vücudumu, kişiliğimi sevmiyorum. Senin yüzünden kendimi sevmiyorum. Bana bakarken bile öylesine kusurlu hissettirdin ki, aynaya baktığımda kendimde sevecek tek parça göremedim yıllarca. Sen beni sevemedin diye, ben de kendimi sevemedim. Sen beni sevmedin diye bu haldeyim.
Sen beni sevemedin diye başkasının da sevemeyeceğini düşündürdün. Sen sevemedin diye, başkası beni olduğum gibi sevmez diye düşündürdün. Sen bile sevemedin... Annem bile beni sevemedi diye kendimi sevemedim ben! Anneler çocuklarını sever! Neye benzerse benzesin... Severler... Sevmeliydin..."
"Kalbi başkasıyla, böylesine güzel dolu olan birinden hoşlanma şanssızlığını yaşadım ama bu hislerimi devam ettirip hırsa dönüştüren bir insan olamam ben."
"O gece, konuştuklarınızdan sonra... Odasına gidip, yazdığı çizgi romanını çöpe attı. Onu izlediğimin farkında değildi. Bütün bir gün ağlamamıştı. Tek bir gözyaşı döktüğüne hiçbirimiz şahit olmadık. Ama o an ağladı. Seninle dolu olan sayfaları atarken ağladı."
"kendimi hep çok öfkeli hissediyorum. Ya başımdan geçen bunca şeyden sonra içimde bir şeyler bozulduysa? Ya kötü birine dönüşüyorsam?"-Işıl (Harry P.)
"Hepimizin içinde hem aydınlık, hem de karanlık bir taraf bulunur. Önemli olan hangisini seçtiğimizdir. Bizi biz yapan budur."-Profesör (A.Dumbledore)
"Kurduğumuz cümleler en güçlü sihirlerimizdir. İnsanı hem yaralayabilir, hem de iyileştirebilirler."-Profesör ( A.Dumbledore)
"Sadece bilinmezliğin korkusu..."-Işıl
"Çoğu insan neden yazar biliyor musun Işıl?"-Profesör
"Öldükten yıllar sonra bile birileriyle konuşabilmek, birilerine dokunabilmek için olabilir mi mesela?"-Profesör
"Ne fark eder ki, ölmüş olacaksın."-Işıl
"Evet, herkes ölecek. Ama önemli olan arkanda bir şey bırakabilmek. Sen gittiğinde bile yaşayacak, senin yerine insanlara dokunabilecek bir şey... Meyvesinden yiyemeyeceğini bildiğin halde ağaç dikmek gibi. Gölgesinde oturamayacağını bildiğin halde o ağacı sulamak gibi..."-Profesör