rüvivento
@_ruveyda01
önce okuyacağız.
Asrın BiziHayat
Eksiklerim vardı tamamlamam gereken, masamın üstüne bir kaç parça eşya almalıydım.Geçenlerde de çok kızmıştım kendime, başarmak İstediğim birkaç işi başaramamış ve istediğim belgeleri alamamıştım.Hayran olduğum ve içinde bulunmayı arzu ettiğim birkaç hayat tarzı da vardı. Belki bir ev belki bir mevki. Birkaç senelik kitap listesi yapmıştım hepsini okuyacaktım. Görmeyi istediğim çok yerler, yazmayı istediğim çok konular vardı. Geleceğim için yatırım da yapmaya başlamıştım. Kariyer önemliydi. Güzel konuşmalı, güzel bilmeli, güzel bir kitleye sahip olmalıydım.
E evlatlarımı yetiştirecektim. Dedim ya; 'hayallerim vardı."
Verdiğim sözler vardı mesela "sana geleceğim, seninle buluşacağım" dediğim dostlarım.
Nasıl da emindim kendimden.
Nasıl da emindim yarına nefes alabileceğimden. Hiç farketmiyordum, halbuki ben sadece yok olacak olanlara çalışıyordum.
Nesin sen?
Eşya mı?
Nesin sen?
Para mi, makam mı, rütbe mi, güç mü?
Güç mü, güç sende mi?
Nesin sen ey insan? Ünvan mı?
Hani nerede o yere göğe sığdıramadığımız ünvanlar? Hani nerede bankada biriktirdiğimiz tomarlar?
Hani nerede evlatlar, yaslandığımız analar, dağ gibi babalar?
Nerede saatlerce yatırım yaptığımız güzel bedenler?
Nesin sen ey insan?
Beden sadece ruhunun binitiydi, dünya ise o binitin âlâya geçmesine vesile olacak bir köprü mesȧbesindeydi. Allah rızka kefildi.
Unuttun,
Unuttuk!
Aldandın,
aldandık!
Şimdi ise sarsıldık.
Ya uyanacaktık ya birkaç zaman sonra eski halimize dönüp unutacaktık.
Ya uyanacaktık ya birkaç zaman sonra eski halimize dönüp unutacaktık.
Ya farkedecektik hakikati,
Ya da dünyanın yalancı şaşâsında kaybolup gidecektik.
Tercih bizimdi. Zordu ama irâde bize bahsedilmiş bir nimetti...
Hayrı seçenlerden, hakikati farkedenlerden olmak temennisiyle...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
geçmişte bir an var. üstünden kaç zaman geçti. ama her üzüldüğümde dönüp ona ağlıyorum. kendimi her kötü hissettiğimde o ana düşüyorum,kalkamıyorum.
Nur içinde uyu Ayşe'mHayat ve İnsan
önümüzdeki ay gelirim, haftaya gelirim, ben mutlaka bir gün gelirim ve sen de mutlaka her zaman oturduğun koltukta oturursun, diye düşünüyordum. yani her zaman orada olacaktın. cenazene geleceğimi düşünmedim hiç. geldiğimde seni bulamayacağımı. kahkahalar attığımız evde herkesin ağlayacağını. çünkü sen gülmekten hoşlanırdın. bu evin duvarları senin espirilerin, şarkıların, gözlerin parlayarak anlattığın anılarınla ayakta kalırdı. koskoca ev tepemize çöktü. herkes burada, bir tek sen yoksun. giderken hiçbir şeyin ertelenmemesi gerektiğini çok sert bir şekilde öğrettin bana. bize. çok yorulmuştun, umarım artık istediğin gibi dinlenirsin. umarım bir yerlerde kahkahalarını atmaya devam edersin. seni çok seviyorum. seni çoooook seviyoruz.
hayatın beni kucaklamasıyla boğmasını hep karıştırdım. inişlerim ve çıkışlarım birbirine girdi. koskoca bir düğümün ortasında bazen bağdaş kurup sadece oturdum. çıkış yolunu hiç bulamadım. bu karmaşanın ortasında çok huzurlu anlarım oldu. bazen o kadar güçlüydüm ki, ben bile yıkamadım kendimi. koskoca dünyaya rağmen, kendime rağmen ayakta kaldım. sonra yıkılabilmenin ayakta kalmaktan daha fazla güç gerektirdiğini anladığım günler oldu. sayısız kahkaha attım, zihnimin içinde saklambaç oynadım. ama her seferinde, kaçtığım yerden sobelendim. kaçtığım şeylerin kucağına düştüm. sonra kaçmadım. bu sefer kayboldum. olduğum noktada, durduğum yerde evren kendini baştan yarattı. tek bir hücremi bile tanıyamadım, yabancılaştım. bazen neye tutunduğumu unuttum. en ufak şeyleri dağ yaptım, sebep aradım. bağlanma konusunda çok zorlandım. sonra bir bıçakla tüm bağları kopardım. döndüm, durdum, yürüdüm, koştum. hayatımın çevresinde dolandım. kaldırımların üstüne baktım. insanların yüzünde bir şeyler aradım. kötüyken, kimseyi, arayamadım. insanların yüzüne bakmayı bıraktım. kaldırımlara bir daha baktım. çizgilere basmadım. çizgileri ayırt edemedim. nefesimi tuttum. nefesimi kontrol edemedim. hızlı, hızlı, çok daha hızlı. yoruldum. yerimde duramadım. iz bıraktım, izimi sildim. burdayım, diye bağırdım. ben buradayım. sesimi kestim. soluğumu kestim. hayatımın çevresinde bir daha dolandım. çevremde olan insanlarla olan bağlarımı turladım. çok kalabalıktım, çok yalnızdım. varlığımı sürdürdüm, varlığımı sorguladım. kendimi güzel olan her şeyi yutan bir kara delik sandım. sonra hayatın beni yutan bir kara delik olduğunu anladım. kendimi affettim. kendimden özür diledim. hep bir savaştaydım. hep bir barış imzaladım. ama çıkış yolunu, hiç. avucumda bir hayat var, ve ben onunla ne yapacağımı