Anlatamadım. "Bir dert kemiriyor onu," dedim. Anlatamadım. Neyi eksikui? Niye öfkeliydi? Beni severdi biliyorum, hem de yürekten. Ama bana da öfkeliydi. Kime dert yanacağımı bilmiyordum.
Ama o erdemli suskunluğu, ona bulunduğu her çevrede bir üstünlük sağlıyordu.
Bu suskunluğun bir aptallık huzuru olduğunu bilmek için o çevrenin insanı olmamak gerekirdi.