Leyla Ağırtmış
@_ryyanleyla
☆
Ay çiçeği gibi
275 okur puanı
Eylül 2023 tarihinde katıldı
Kederin ve gerginliğin veya kendimize saklamamız gereken başka güçlü duyguların baskısı altında uzun bir süre yaşarsak, diğer canlılardan hiçbir anlayış göremez ve isteyemezsek ve bu duyguları tamamen yok edemiyor ya da etmiyorsak, tabii olarak huzuru sıklıkla şiirde ararız. Huzuru, başkalarının bizim mevcut durumumuzla uyumlu görünen iç dökmelerinde ya da bu duygu ve düşünceleri, belki daha az müzikal ama daha isabetli, böylece daha içe işleyen ve anlayışlı, yani o an için bastırılmış ve acı içindeki kalbimizi daha çok rahatlatacak melodilerle kendimiz ifade etmeye çalışmakta ararız ve çoğu zaman buluruz da...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bazen böylesi düşünceler beni fazlasıyla endişelendiriyordu, fakat bazen de bu sesleri şu düşüncelerle susturabiliyordum: Sevdiğim, karşımdaki insandan ziyade onun içindeki iyilikti. "Her ne safsa, her ne güzelse, her ne dürüstse ve iyi biliniyorsa, bunları düşünün." Tanrı'ya yarattıkları aracılığıyla ibadet etmek en iyisidir ve O'nun sıfatlarından bu kadarına sahip olan başka kimseyi tanımıyorum. O'nun ruhu, kendisine sadık bu kulunun içinde fazlasıyla parlıyor. Onu tanıyıp da takdir etmemek, kalbinde yer edecek başka hiçbir şey bulunmayan benim açımdan olağanüstü bir hissizlik olurdu.
İnsanın kalbi kauçuk gibidir, azıcık havayla bile şişer, fakat aşırısı da onu patlatmaz. Eğer 'hiçbir şeyden biraz fazlası' onu rahatsız ediyorsa 'her şeyden biraz daha az yeter' onu kırmaya.
Şimdiden zihinsel kabiliyetlerimin gerilediğini, kalbimin soğuduğunu, ruhumun çekildiğini hissedebiliyordum ve ahlaki görülerimin de köreleceğinden, doğru ile yanlışı ayırt etmekte başarısız hâle geleceğimden ve tüm iyi özelliklerimin ufalarak en sonunda böylesi bir hayatın kötü niyetli etkileri altında kaybolacağından korkarak titriyordum. Dünyanın nefret dolu dumanı etrafımı sarıyor, içimdeki cenneti kuşatıyorlardı.
hiçbir zaman kalbimdekileri açabileceğim ya da en azından anlaşılmayı umarak zihnimden geçenleri özgürce paylaşabileceğim hiç kimse yoktu.