Sümeyye
@_sa__
Âmennâ bi-ennehü
Şu anda okuduğu kitaplar
Her insanın yaşamında olmakla olmamak, susmakla konuşmak, ölümle kalım, yazmakla yazmamak arasında ikircimli kalıp, "İşte bütün sorun bu!" dediği trajik durumlar olmuştur. Türk insanı Shakespeare'in "Olmak yada olmamak! İşte bütün sorun bu!" dediği durumları "Zurnanın zırt dediği yer" diye anlatmıştır. Zurnanın zırt dediği yer, insanın söylemekle söylememek, yapmakla yapmamak, yazmakla yazmamak arasında, çok darda, çok zorda kaldığı o ikircimli yerdir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ben bir savaşa girmiştim. Bitek umarım vardı, o da çalışmak. .. Çalışmak, bu yaşam savaşındaki tek silahımdı. Yoksa çok iyi seziyordum ki, ancak çalışıp kazandığım başarıyla sırtına bindiğim, mahmuzlayıp kamçılayarak koşturduğum, elimde tuttuğum dizginlerle yönettiğim bu acımasız yaşam, ilk sürçmemde, ilk başrısızlığımda silkinip beni sırtından atacak, çapaçul kalabalığın ayakları altında çiğnenip ezilerek yitecektim.
Hani "Hayat Üniversitesi" deyimiyle yaşamın zorlu deneyimlerinden geçildiği, olgunlaşıldığı anlatılmak istenir; işte o Hayat Üniversitesi deyiminden her ne anlaşılıyorsa, ben onüç yaşımdayken, Tanburacı Han'ın bulunduğu Tahtakale ortamında onların hepsini yaşamış, görmüş, Hayat Üniversitesi'nin bütün eğitiminden geçmiştim. Orda çok zengin, çok renkli deneyimler kazanıyordum. Ama öyle bir kazanç ki, tıpkı ip üstündeki bir cambaz gibi dengede durabilmeliydim, dengem bozulursa serserilik bataklığına düşüp gömülecektim.
Bu ''hak" , "hak etmek" kavramı bende gelişerek sürmüştür ... Bişeyin hak edilip edilmediği sorusunu, başkalarından daha çok kendime sormuşumdur. Buna öylesine alışmışım ki, bugün bile, sahip olduğum küçük şeyler için de, "Ben bunu hak ettim mi?" diye kendi kendime sorarım. Çünkü insan hak etmediği şeyin gerçek sahibi olamaz kanısındayım.