Hayatınızı gözümün önüne serilmiş gibi görüyorum, bir șey dediğim de yok, pekâlâ! Demek ki böyle icap ediyormuş böyle olsun... Fakat bu istikbale hazırlanırken șu yaptığınız işler tarzındaki bir mukaddemeye ne lüzum var? Yarın yaşlanınca eșe dosta: 'Gençliğimizde çok idealisttik ama, hayat insanı değiştiriyor... Şimdi realist olduk.. Ah, o ateşli günler!' diyebilmek için mi? Bu kısa gevezelik devrine sırtınızı vererek bundan sonraki hayatınızın kepaze ve boș mahiyetini mazur göstereceğinizi mi ümit ediyorsunuz?
Acaba kafamı bir çalı süpürgesiyle temizlemek mümkün müdür?.. Yalnız temiz şeyler kalsın... Fakat süpürge çöplerinden başka bir şey kalmamasından korkarım..