"En güzel yıllarımı heba etmişim! Artık bunun farkındayım ve fark etmiş olmaktan acı duyuyorum, ... şimdi yanınızda oturmuş sizinle konuşurken geleceğe kaygıyla bakıyorum, çünkü gelecekte yine yalnızlık, yine o yavan, o gereksiz yaşam var; ...
Erkek öteki kızı bir köle, bir deli, bir yoksul nasıl severse öyle sevdi. Neden mi sevdi? Bunu yollardaki tozlara, düşen yapraklara sor; hayatın esrarlı Tanrı'sına sor! Çünkü bu gibi şeyleri bilse bilse o bilir. Bu kız erkeğe hiçbir şey vermedi, ama erkek yine de ona teşekkür etti. Kız ona: "Huzurunu, aklını bana ver!" dedi. Erkek yalnız bir şeye, kızın kendi hayatını istememiş olmasına yerindi.