Sessizlik,uzun süre varlığını korudu. İnsan, acısından kaçarken sessizliği sığınak olarak kullanıyordu. Kırılmıs kalbini çatırtılarını daha rahat duymaj için, çığlıklarını daha rahat dökebilmek için sessizlik arıyordu.
Yanlız kalmak istiyorduk acı çekerken, çünkü güçlü olmak zorundaydık. İnsalara ben buradayım! Demek zorundaydık. Oysa ne gerek vardı buna? Neden rol yapmak, bir şeyleri gizlemek zorundaydık?
Büyüyorduk.
Büyüdükçe,taşımamız gereken yükler ve sorumluluklar gitgide artıyordu. Zaman geçerken, hayat da bizu oradan oraya sürüklüyordu.
Ve daha kötüsü, buna engel olamıyorduk.