єℓιf
@_ummi
Bursa
15 Mart
49 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Dinmedi, coştu gönülde sızı.
Bekler olduk “gel artık” diyecek sözü.
Nefse Nemrud olup, harlarken közü,
Derman olmaya bir sinek yetti bize…
Dünyadan el çekende, eteğinde taş;
Arıya sitem eder, peteğinde yaş.
Bin lebbeyk ile koşar, özünde savaş;
Âşığa mevdûd olduk, bir firâk yetti bize…
Dile gelse vebalim, lâl olurdu ahvâlim.
Elest’te verilen sözdür hayâlim.
Âcizim ey Muktedir, yoktur mecâlim;
Sırâtı müstakîm eyle, bir yokuş yetti bize…
Görülmez hilâlimiz, gündüze bakar.
Bayramdır hoş gelen, gönüle akar.
“Söz uçar, yazı kalır” derler, yazarız;
Kalemi kavî eyle, bir virgül yetti bize…
Reklam
Biliriz bekler Can, gele kaderin kazası,
Bir bir hakikâte ekler bizi aşkın duası.
Nefesteki himmeti, satmadık ki buğdaya!
Bizi sun bâri, ikrâm eyle Huda'ya...
Göçtü kervan, zîra bak biz göçmedik.
Hayâlmidir hayat, hüsn-ü zandan geçmedik.
Munfasılmış med'imiz, lâkin başka imlâ seçmedik.
Şerhini harfe döktük, dört elif -bē bekledik...
Mânası sahih olur, hep de sürçer şu dilim,
Mahzun kalbi, muhbir eder hasretin,
Aşk deryasında bir katreymiş şehvetin,
Bizsiz, zerre âşıklar âbından içmedik...
Gönülden gayrı, cihana bir bağ ekmedik.
Hiç vakit, aşkdan bir nedâmet gütmedik.
Ya vuslat nasib eyle, bizde bâki kalalım;
Ya da nurunda yok et, bizde fâni olalım...