єℓιf
@_ummi
Bursa
15 Mart
49 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Dinmedi, coştu gönülde sızı.
Bekler olduk “gel artık” diyecek sözü.
Nefse Nemrud olup, harlarken közü,
Derman olmaya bir sinek yetti bize…
Dünyadan el çekende, eteğinde taş;
Arıya sitem eder, peteğinde yaş.
Bin lebbeyk ile koşar, özünde savaş;
Âşığa mevdûd olduk, bir firâk yetti bize…
Dile gelse vebalim, lâl olurdu ahvâlim.
Elest’te verilen sözdür hayâlim.
Âcizim ey Muktedir, yoktur mecâlim;
Sırâtı müstakîm eyle, bir yokuş yetti bize…
Görülmez hilâlimiz, gündüze bakar.
Bayramdır hoş gelen, gönüle akar.
“Söz uçar, yazı kalır” derler, yazarız;
Kalemi kavî eyle, bir virgül yetti bize…
Ey Aşk!
Gafiller riyasında,
Mecnunlar rüyasında,
Bir cihan davasında,
Pusatlar çektiren aşk.
Unutan kazasında,
Erenler sefasında,
Afiyet sofrasında,
Şifalar sunduran aşk.
“Belâ” denilen anda,
Gördüğün suret onda,
Rengi, kokusu canda,
Şehadetin tadı aşk.
Ey aşk!
Garipler diyarının
İsmi bile konmamış
Yetim evladı,
Esmâsız hüsnâ aşk...
Şol cennet ki; hûri, şarap mâsivâ,
Sevdiğine bırakır mı, gayr eder?
“Geçiver de gel,” dediği yerden
Geçer de geliriz söze.
Ölçü tartı bilmez oldu bu akıl,
Hesaptan âciz kaldı idrâk.
“Haydi göçüver,” dediği âlemden
Göçer de gideriz öze.
“Gece yanan ateşleri söndürün,” dedi;
Üfler iken aşkın ateşini, hâr oldu cân.
Nâr olan söndüremedi Nûr’u,
Uçar da tekrar, neden konarız köze?
Hak, kendin bilir kendin olanı;
Seçer de O seçer, geliriz dize.
Bildiğini bilmez âciz olan cân,
Nâçarız da yine, sunarız dize…
Hani1000Kitap
Değirmen taşında vicdanlar sürgün.
Buğday un olmadan, teknede bugün.
Garib ekmek umar, fırında düğün!
Eller ihanet tutmuş, icâzet hani?
Bir nazar ediniz, var mıymış bâkî?
Âb-ı hayat havzında kim olmuş sâkî?
Dört kitabın özü de sevgiydi sanki,
Nerede kördüğüm, muhabbet hani?
Yollarda pusular, merhamet perde.
Dalâlet bendinden ayrılmış bugün.
Nerede dik duruş, asalet nerede?
Namazlar bozulmuş, necaset hani?