Ümmühan
@_ummu
Bu yorumda eleştiri değil övme bulacaksınız. Kitabı sevdiğim, onu göklere çıkardığım için maalesef ki hatası varsa da ben göremedim.
Russ ve Aurora'nın bir partide başlayıp kocaman bir yazı kapsayan ve sonunda yüzünüzde bir gülümsemeyle bitirdiğiniz hikâyesi Wildfire. İki karakterde aile sorunları yaşıyor, ikisi de babaları yüzünden acı çekiyor. İkisi birbirini iyileştirirken de sıcacık bir romantik komedi ortaya çıkıyor.
Eskiden yazları Disney filmleri çıkardı, böyle kamplarda geçen romantik hikâyeleri konu edinen. Wildfire biraz onlara benziyor ki karakterin ismi Aurora. ( Sory Aurora, sen ne kadar farklı bir gerçeklik iddia etsen de ismin bana Disney prenseslerini anımsatıyor.) O filmlerdeki sıcak ve izlemesi keyifli havayı bu kitap boyunca hissettim ben. Sanki kurgunun içerisinde, o kamptaydım ve karakterle birlikte her anı yaşadım. Yazar çok mükemmel yan karakterler yazdığı gibi kurguya bunları da çok güzel dahil ediyor. İlk kitaptaki ekipten farklı, daha küçük bir ekip vardı bu kitapta ve yine çok sevdim.
Russ çok tatlıydı. Muffin ismini öyle bir benimsemişti ki kendini de Muffin diye tanıtacağı bir an yaşandı. Kendi sorunlarında boğuşan, tatlı Russ yeni book boyfriend'im oldu çoktan. Aurora'ya da ayrı bayıldım. Kendi korkuları, eksiklerine rağmen dönüştüğü güçlü kadını çok sevdim. Ayrıca konuşurken çok fazla paylaşımcı olması kalp ben. Xander, kampın maskotu yavru köpekler, Emilia ve kamptaki çocukları da ayrı sevdim. Ayrıca JJ ve diğerlerinin kitap boyunca varlıkları ve son kısımları çok güzeldi, eski bir dost meclisinde yeniden bir arada olmak gibiydi.
Dönüp baktığımda sevmedim dediğim bir yeri yok. Yazarın karakterleri arasındaki iletişimine bayılıyorum. Sonuna kadar o iletişimi hissettim. Gereksiz son dakika ayrılıklarına girmeyen canım yazar, senin
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Cadılar Meclisi, iblisler, vampirler, cadılar okulu gibi konulara sahip The Coven beni, daha okumadan heyecanlandırmıştı. Büyük olmasa da seveceğime inandığım bir beklenti ile başlamıştım kitaba. Ancak ilk 3-4 bölüm heyecanlanma sebep olsa da son üç bölüme kadar sıfır heyecanla okudum kitabı. Açık konuşayım okuması inanılmaz akıcı. Başına oturduğum vakit çok rahat okuyordum ancak kitap bana o gotik havayı vermediği için belli bir sayfadan sonra biraz ara verip öyle devam ettim hep okumaya. Karakterler arasındaki tutku, kurgunun o gotik havası asla geçmedi bana ki bazı olayları anlamakta zorluk çektim. Sahne içinde bir şey oluyordu ancak o olayın oluş şekli çok hızlıydı *bana göre*. Kurgu da bir şeyler tam oturmamış, bazı sahneler okurken sonradan eklenmiş gibi bir duyguyu üstümden atamadım okuduğum süre boyunca.
Karakterler de aynı şekilde kafamı karıştırdı. Gray evet, kötü adam ancak karakteri özümseyecek bir sahne, bir olay okumadım ben. Normalde Gray karakterine düşerdim ancak o kadar havada kaldı ki ben de. Willow da çok dengesiz geldi aynı şekilde. Bir hedefi var, sürekli o hedefi vurguluyor. Bu tamam ama tutku ve çekim yerine salt öfke vardı benim okuduğum kısımlarda. Daha doğrusu başlarda. Daha sonra Willow da başka bir karaktere evrildi sanki. Kısacası Gray ve Willow arasındaki o tutkuyu, nefreti ve karakterleri ikinci kitaba götüren olayları hissedecek tek bir duygu bile hissetmedim ben.
Genel olarak eleştirdiğim kısımlara değindiğime göre gelelim son üç bölüme. Şaşırmadım, gidişat o yöne doğruydu ancak son kısımlar kitap boyunca bulamadığım şeyleri verdi bana. Hâlâ favorim değil kitap ancak giriş kitabı olarak eh işte diyebilirim. Kötü değildi ancak fantastik ve gotik olarak bence olmamıştı. Daha çok romance olabilecek şekilde yazılmış gibi bir his verdi,
Sevdim mi? Evet. Ama favorim olur mu? Tartışılır. Doğrusu keyif alarak okudum, tekrar da okurum ancak asla ölüp bittim diyemem kitap için.
Mafya, yasak aşk ve kurgunun karanlık havası çok güzel verilmişti bence. Angelo ve onun deliliği, Rory ve onun çaresizliğini de hissederek okudum. Dokuz yıl önce anne ve babasını yan yana toprağa veren Angelo ile dokuz yıl sonra gizemli bir şekilde geri dönen Angelo'nun havası sonuna kadar aynıydı bence. Rory'nin fedakârlık yapacak kadar iyi kız olması ama kötü şeylerden hoşlanması da güzel aktarılmıştı. Behlül- Bihter havası ise... son dakikaya kadar yay gibi gerdi beni.
Pasifik'te bir adaya yerleşip orada mayfa olan üç kardeşin çocuklarından biri olan Angelo'nun ve amcasının yirmi bir yaşındaki nişanlısı Rory'nin hikayesi Sinners Anonymous. Yasak aşk gibi yasak aşk kısaca. Adını, kitapla aynı adı taşıyan bir günah hattından alıyor. Aslında bu teday çok güzel düşünülmüştü bence. Özellikle Angelo ve Rory arasındaki "bana bir günah söyle," kısmının yasak ama tutkulu havasına bayıldım.
Kitabı gerçekten sevdim. Castiel ve Gabe'i özellikle çok merak ettim ki umarım Gabe gibi Castiel'in de kendi kitabı olur. Yazarın kolay, başına oturunca okutan bir kalemi var. Tutkuyu; karanlık, mafya havasını ve yasak aşkın o alev alev yakınlaşmalarını çok güzel verdi bana. Bir tık gereksiz olduğunu düşündüğüm sahneleri olsa da Angelo ve Rory'nin kitap boyunca alev alan sahnelerini de hissettirdi bana. Sadece son kısımdaki, sonunda gerim gerim gerilerek beklediğim birliktelik kısmı biraz yavan geldi bana. Burn kısmı yasakken daha çok geçmişti.
Sıfır beklenti, türün verdiklerine razı bir okuma ve sonunda aslında keyif aldığımı kabul ederek sevdiğim bir kitap oldu.
7/10
2023 93. kitabı
Çok güzeldi, inanın o kadar güzeldi ki bitmesin istedim. Hani okumaya kıyamadım kitabı. Seri, yazarın anlatımı, kurgudaki o dark havası... Her kitapta daha da gelişiyor sanki. Bir kere başladığımda bir daha bırakmak istemiyorum.
Üçüncü kitapya kurguya dahil olan Alpha'nın hikayesi The Finisher. Morana ve Amara'dan çok farklı, daha renkli bir kadın karakterin olduğu bu kitapta, Alpha'nın gri hayatına gök kuşağı gibi doğuyor bu kadın karakterimiz. Aşk, tutku ve daha derine girilen bir Dark Verse evreni olan The Finisher aynı zaman da okurken net ters köşe yaşatıyor.
Şimdiye kadar bu türde okuduğum en sağlan kurgulara sahip Dark Verse. Bir kere her kitapta asla tahmin etmediğim bir şeyle karşılaşabiliyorum. Kitabın başında çok emin olduğum bir şey sonunda aslında bambaşka çıktığı gibi bir de daha derine ilerliyor. Kafamda soru işaretleri daha da artıyor ayrıca. İnanın kitabın başından beri kafamdaki kişi bambaşka birisi çıkınca olduğum ters köşeye benzer bir durumu ancak yine bir RuNyx kitabında yaşamışımdır. Bu kadının kalemini, kurgularını bu yüzden seviyorum işte.
Kitabı tek nefeste yaladım, yuttum aslında. Gözlerim ağrıyana, uykusuzluktan bulanık görmeye başlayan kadar okudum ve inanın o kadar akıcıydı ki tek bir cümlede bile sıkılmadım. Alpha'nın hayatı kalbimi kırdı, kurguda sonlara doğru olan bir olay gözlerimi doldurdu, o karanlık ve şimdi ne olacak hissi bir dakika yalnız bırakmadı beni. Ayrıca Dante&Amara ve Tristan&Morana çiftlerini de bu kurguda okumayı çok sevdim. Kitabın renkli kadın karakteri ise okuduğum en cıvıl cıvıl RuNyx karakteriydi. Son dakikaya kadar ne olacak heyecanını kaybetmedim ancak Shadow Man ve The Syndicate merakım tavan yaptı.
Bana göre her şeyiyle kusursuz bir kurgu The Finisher. Her detayını çok sevdim. Karakterler birbirlerine
