utopia
@_verttaa
03:03
|•Hayatımın en mutlu ânıymış, bilmiyordum.
|•Bazı insanlar bir hatıra olarak kalır göğüsümüzde.
Oysa kendin dahil kimsenin senden ne beklediği değil mühim olan. Bence mühim olan ne kadar hissederek yaşadığın, yer yüzündeki bu sınırlı zamanının ne kadar tadını çıkarabildiğin.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Savaşmayı bırakan insanı kim ne yapabilir ki? Yenilmek kadar büyük özgürlük yok, şimdi kazananlar düşünsün.
Hayatın insanı elinden neyi, ne zaman alacağı hiçbir hiç belli olmuyor. Mümkünken gülmek, akarken doldurmak gerekiyor.
Bireysel düzlemde başımıza ne geliyorsa kendimizi bu kadar kurcalamaktan geliyor bence. İnsan denilen makine çok bızıklanınca bozuluyor. Herkes gibi benim de işin içinden çıkamadığım, umutsuzluğun doruklarında gezindiğim zamanlar oluyor. Ancak önce ya da sonraya takılıp kendimi harap etmemeye uğraşıyorum. Bu günden başka hiçbir güne yüz vermiyorum. Biliyorsun ki geçmişi sevmem, gelecekte işim olmaz.
Sence hayat yaptıklarımız mıdır, başımıza gelenler mi? Cevapların bir anlamı varmış gibi nasıl da her şeyi sorgulayıp duruyoruz değil mi?