Aslında hepimiz, kötü zamanlar geçirdiğimiz günlerdeki ruh halimizin nasıl olduğunu okuduk. Çevremizdeki insanların bize ne denli kötü muamele ettiğini, herkesin kendi hayatı için uğraştığını, kimse için bir anlam ifade etmediğimizi çok acı bir şekilde anladık. Aslında herkes kendi hikayesini okudu. Sadece hikayenin sonu bazılarımız için daha iyi bitti. Ama Gregor gibi olanlarımız da çoktu..
Kimsenin, kimsenin kötülüğünü istemediği bir dünya olsaydı her şey daha güzel olmaz mıydı? Sinsilik, kavga, hep bizde daha fazlasının olması isteğini yenseydik hepimiz birbirimizle daha iyi anlaşmaz mıydık?
Canını ortaya katarak "biraz daha fazla toprağım olsun" diye uğraşan Pahom'a, üc arşınlık toprak parçası yetti.
İşte bu cümle hepimiz için ders niteliğinde...
Gerçekten de vah Mürşit, vah. Kitabın özeti bu bence. Okurken bütün duyguları aynı anda yaşadım ve kendimi tutamayıp kitabı bitirdikten sonra da ağladım. Hoş insan bazen biriktirdiklerine ağlıyor ya.