zeynep
@_zhng
92 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Melankolimi ve öfkemi gizlemek için büyük çaba sarf ettim ve bunun yerini kendimi masum bir neşe havası geliştirmeye adadım.
Reklam
Görünürde her zaman gülümsüyor olsam da içeride çaresiz bir mücadeleyle debeleniyordum,bir ipte yürüyordum,ter içindeydim,onları eğlendirdikçe felaket ihtimali her an yaklaşıyordu.
İnsanların beni dibine kadar dehşete düşürmesine rağmen onlardan ne yaparsam yapayım kopamıyor gibiydim.
Yine de, durum buysa, buna nasıl tahammül ediyorlar? Her günü pes etmeden, umutsuzluğa kapılmadan, intihar etmeden, hatta siyaset tartışmaya devam ederek nasıl atlatıyorlar? Bu kadar katı egoist olabilirler mi? İşlerin böyle olması gerektiğinden o kadar eminler ki kendilerinden bir kez bile şüphe duymuyorlar mı? Eğer öyleyse, sanırım katlanmak daha kolay olabilir.
Kısacası, bir şey anlayamıyorum. Diğer insanların acısının doğasını, seviyesini, hiçbir şeyi anlayamıyorum.
Reklam