İnsan bizim 'evren' dediğimiz bütünün bir parçasıdır. İnsan kendisini, düşüncelerini ve duygularını diğerlerinden ayrı görür. Bu kendi bilincinin bir çeşit optik yanılsamasıdır. Ve bu yanılsama bizim hapishanemizdir.
Albert Einstein
Shakespeare, Homeros ve Horace, insanın "ünlü" olma arzusunun aslında başka bir insan özelliğinden, ölüm korkumuzdan kaynaklandığına inanıyorlardı. Ünlü olmak, öldükten çok sonra bile hatırlanacağınız anlamına geliyordu. Şöhret, bir çeşit ebedi hayat imkanı sunuyordu.