İçsel bir yolculuk
@a_karacay
𐱅𐰇𐰼𐰚
YAZAR
Inst. @a.k.r.c.y
TENGRİ BİZ MENEN - KAFKAS - AHISKA
Zonguldak Bülent Ecevit Ünv. Elektronik Teknolojisi
İSTANBUL B. ÇEKMECE
18 Mart
1180 okur puanıŞubat 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Aklıma gelen ilk şey şu oldu; madem ki bir zamanlar can dediklerimiz canımızı alıyor, madem ki sarılmayı en çok istediklerimiz bir daha sarılmamak üzere kaybettiklerimiz oluyor, ve madem ki en büyük acıları bize nefret ettiklerimiz değil de kalbimizde en üstte tuttuklarımız çektiriyor, neden hala seviyoruz, neden hala seviyorum? Neden bütün hayal dediğimiz şey kolayca kırılabiliyor? Karşımızdakini böylesi çok abartırken neden kendimizi bu kadar düşürüyoruz? Sığınacak bir liman arayışı mı, yoksa bir liman olabilme anlayışımı? Bilmiyorum... bildiğim tek şey, kalbim acıyor. Ellerim, göğsüm, gömleğimin yakası ve bütün saç tellerim acıyor. Az önce içim sızladı, kalbime değen son şey bu oldu. Sondu..bitti Sustum ...Düşündüm ...Durgunlaştım ...En çok "Hüzün " dü adım ...Ama ; ELHAMDÜLLİLLÂH hiç yalnız kalmadım ...Yöneldim sesimi işitene,Ve bir ayet düştü dilime..!" BEN KEDERİMİ ve HÜZNÜMÜ YALNIZCA ALLAH'A ARZ EDERİM..! Söyleyeceklerim bu kadar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Zaman çok hızlı akıyor. Akıyor gerçekten bir yerden yakalamak gerekiyor. Yapılacak en büyük hata ertelemek oluyor. Vaktiyle dolu dolu yaşamak mümkün. Canın konser mi istiyor, git. Akşam üstü koşmak mı istedi, koş. yağmur yağdı caddeye uzanmak mı istiyorsun ne yapman gerektiğini biliyorsun artık... düşünmeye ayıracak vakti hareketle geçirmek gerekiyor. Potansiyel enerji kinetiğe dönmedikçe ilerde pişman olunabilir. Hayat bir şeye gebe evet o da çeşit çeşit sürprizler. Yaşa ki neler göresin. Bu dünya aklına gelmeyen şeylerin başına gelmesi ile meşhur. Bunlara göğüs gerebilecek metaneti de o yaşa geldiğin yol sana veriyor. O yolda kendine yıkılmaz, yılmaz bir dayanak güç oluşturursan çok âlâ ne âlâ oluyor. Son olarak hayatın özü birçok kez söylenildiği anlatıldığı gibi sadece anlardadır. Çoğu kez yaşadığımız endişeler hiç gerçekleşmeyenlerdir. Geçmiş ya da gelecek kaygı duyulmaması gereken yerlerdir. Geçmişi kabul geleceği kabul edip geçmek yaşadığın ana en büyük saygı ve mutluluk getirecek şeylerdir. Naçizane bunları fark ettim.
Sözlerimi jorge luis borges abimiz' in yaşının ilerlediği 85 yaşında yazdığı meşhur yazı ile sonlandırıyorum.
Eğer,yeniden başlayabilseydim yaşamaya, ikincisinde daha çok hata yapardım. Kusursuz olmaya çalışmaz,sırtüstü yatardım. Neşeli olurdum, ilkinde olmadıgım kadar, çok az şeyi ciddiyetle yapardım.
Temizlik sorun bile olmazdı asla. Daha çok riske girerdim.
Seyahat ederdim daha fazla. Daha çok güneş doguşu izler,
daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim.
Görmediğim bir çok yere giderdim. Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye. Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine. Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım. Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu. Yeniden başlayabilseydim eğer,
Bir zamanlar hayatımın merkezinde olanların şimdi esamesinin dahi okunmaması. Hayat ne garip, ''canım dediklerim''i âdeta bir hiçe çeviriyor. Bir zamanlar ''en'' değerli olanın zaman içinde yok olması; sanki o duyguların, düşüncelerin, hiçbir anlamının olmaması gibi. O anlar hiç yaşanmamış gibi.
Sonra aptallıklarım, hatalarım geliyor aklıma, kendimi bile bile üzdüğüm zamanlar... değer ve kıymet görmediğim yerde ahmaklığımla kaldığım zamanlar... çokça özür diliyorum kendimden, bağışlıyorum.
Geçmişi telafi edemem elbette. Hayatımdaki yanlışlar, doğrularımı şaşırtmadı. Bütün ömrümce doğru olduğuna inandığım şeylerin peşinden gittim. Bunun iyi ya da kötü bedelini ödedim. Artık varmakla ilgilenmiyorum. aslolan ilerlemekti, her şeye rağmen devam etmekle ilgiliydi. Bu yüzden çoğu şey için üzgün değilim, aksine benden gittikleri için minnettarım. Yoluma hatalarımla beraber yürüyorum. Hatalarımdan ders alarak- ilerlemek zorundayım, yolun beni nelerle karşılaştıracağını bilmeden. Yürümek, ilerlemektir. Hatalarımla ilerlemek, üstün bir irade ve kararlılık istiyordu. Bunu yapabildiğim için kendime minnettarım.
Yaşamında, yürüyüp yürüyüp, bir an durunca, çevrene bakıp göreceksin ki, yürüyüşüne şu ya da bu noktada katılmış, bir süre seninle birlikte yürümüş
kişilerden hiçbiri yok yanında.
Sen varsın sadece. Hep sen olacaksın.
Sorunlar mı var, halledeceğim... hep hallettim. Yine hallederim.
A. Karaçay