Ahmet Karakuş
@aahmetkarakus
Aydınlanmak ve aydınlatmak isteyen bir insanım.
Öğretmen
Yüksek Lisans
Dünya
1999
94 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
İbrahim Kalın, Heidegger’in Kulübesine Yolculuk’ta saf ve akademik bir Heidegger felsefesi sunmaktan ziyade, Alman düşünürün modernite eleştirisini kendi düşünce dünyasına bir basamak yapıyor. Heidegger'in varlığın sesine kulak verme ve 'sükûnet' arayışını, İslam düşüncesindeki tefekkür, rıza ve teslimiyet kavramlarıyla eşitliyor. Yazar, Batı’nın o bunalımlı varoluşçuluğunu alıp, Doğu’nun hikmet arayan dinginliğiyle sararak İslam örtüsü altında estetik ve güzel bir kadercilik çizgisi çekiyor. Kitap, Todtnauberg’deki o küçük kulübeden başlayıp tasavvufun sakin limanlarına varan kişisel bir tefekkür yolculuğu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Tess Gerritsen, Yazlıkçılar’da tam anlamıyla harika bir kafa dağıtma seansı sunarken, arkasında derin bir haklılık tortusu bırakıyor. Paranın ve nüfuzun gücüyle suçların üstünü örtebileceklerini sanan kibirli 'yazlıkçılar' ile onları tekinsiz bir mesafeyle izleyen 'yerliler' arasındaki çatışma, aslında göründüğünden çok daha fazlası. Roman, gerçeklerin er ya da geç gün yüzüne çıkacağını fısıldarken şu can alıcı fikri besliyor: İnsanların hissettikleri, o içe doğan huzursuzluklar asla gereksiz ya da boşa değil. Kasaba halkının yazlıkçılara duyduğu o köklü güvensizlik hissi asla boşuna değildi; sezgiler, paranın gücünü eninde sonunda mağlup ediyor.
Nermin Yıldırım, Ev’de tıpkı Bana Dokunma’da yaptığı gibi, mekânlar ile zihnin sınırlarını yine muazzam bir incelikle eritiyor. Anlatıcının içindeki o derin, köksüz ve dinmeyen ev özlemi, sayfalar ilerledikçe zihinden taşıp ete kemiğe bürünen hayali karakterlerin canlanışıyla somutlaşıyor. Yalnızlığın ve aidiyet arayışının doğurduğu bu hayaller, sadece birer sığınak değil; ruhun kendi evini inşa etme çabası. Yazar, kalbimizde yine o çok tanıdık, naif ama sarsıcı hüzün ortaklığını kurmayı başarıyor.
Mumlar Sonuna Kadar Yanar benim için oldukça yoğun, sakin ama aynı zamanda içten içe gerilim taşıyan bir okuma deneyimi oldu. İki eski dostun yıllar sonra bir araya gelip geçmişte kalan bir ihanetin, dostluğun ve sessizce büyüyen duyguların hesabını verdikleri bu hikâye, büyük olaylardan çok söylenmeyenlerin ağırlığıyla ilerliyor. Anlatımın yavaş temposu ilk başta zorlayıcı gibi görünse de aslında kitabın en güçlü tarafı bu; çünkü karakterlerin iç dünyasını ve aralarındaki gerilimi katman katman hissettiriyor. Özellikle geçmişle yüzleşme ve hafızanın güvenilmezliği teması bende uzun süre kalan bir etki bıraktı. Genel olarak sakin ama derin, düşünsel olarak tatmin edici ve beğendiğim bir kitap oldu.
Seçmeler benim için beklediğim etkiyi yaratmayan bir kitap oldu. Popüler kültürde övgüyle anılan tarafına rağmen anlatım bana çok uzak geldi ve hikâye duygusal olarak beni içine çekmedi. Daha çok soğuk, mesafeli ve minimal bir anlatım tercih edilmiş; bu da benim okuma zevkime pek hitap etmedi. Bazı sosyolojik ve düşünsel katmanlar barındırsa da genel olarak hikâyeyle bağ kurmakta zorlandım. Kısa olması ise kitabı tamamlamayı kolaylaştıran en iyi tarafıydı. Genel olarak benim için beklentimi karşılamayan, ortalama bir okuma deneyimi oldu.
