Yazar:
Katie Kitamura
Çevirmen:
Deniz Koç
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 18 dk.
Sayfa Sayısı:
152
Basım Tarihi:
Ocak 2026
İlk Yayın Tarihi:
Nisan 2025
Yayınevi:
İthaki Yayınları
Orijinal Adı:
Audition
Orijinal Dil:
İngilizce
ISBN:
9786052656761
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
9/10
2026 14. kitabı
Anlatmak istediği hiçbir şeyi birbirine karıştırmadan ama hepsi iç içe olan, hayalle gerçeğin sınırında dolaşan bir kitap Seçmeler. Hayattaki rollerimiz; bize biçilen roller ve isteyip de alamadığımız roller, seçmediklerimiz ve yaş aldıkça elimizden kayıp giden roller üzerine yoğunlaşıyor kurgu. Katie Kitamura hanım, bunu yaparken okurun gerçeklik duygusuyla da epey oynuyor ve havada asılı kalan yerler olmuyor değil ve fakat tam olarak istediği de bu bence. Böylelikle soru işaretleri üzerine uzun uzun düşünüp irdelenmesi gereken bir eser ortaya çıkarıyor dupduru diliyle.
Tiyatroda bir role seçilmek, müzik grubuna seçilmek, spor kulübüne seçilmek, iş başvurusunda seçilmek, ... Hayatlarımızın çoğu kısmında seçilmek ön planda gibi böyle düşününce. Peki ya bizim seçtiklerimiz? Aile olmak, arkadaşlarımız, çocuk sahibi olmak. Seçtiklerimizin yanında seçmediğimiz/seçemediğimiz yaşamlarımız var elbette -vardır. Aile olmayı seçip seçmediğimiz hayat için yapılan kaçamaklar, çocuk sahibi olmayıp olsaydı nasıl olurdu diye kurulan hayaller; yaşanmayana duyulan özlem mi yoksa merak mı bu bilemiyorum. Tüm bunların ortasında da süregelen rutinler ve bu akışın ritmi bozulduğunda da değişen dengeler.
Seçmeler'de de anlatıcı kadın karakterimizin -tiyatro oyuncusu- seçtiklerine, seçmediklerine ve seçildiği rollere eşlik ediyoruz, bazen çok net bazen flu. Bu eşlik etme sürecinde Kitamura'nın mekan ve ruh durumu anlatımı öyle iyi ki anlattığı sokaktan yürüyüp kafeden kahvaltılık alıp yemek masasına oturuyoruz ya da tiyatroya yürüyüp ışıklardan karşıya geçip kahve alıp oyun provasından önce sohbete dahil oluyoruz ya da apartmanın karşısından evinizin her odasında yanan ışıkları görüp katları çıkıp eve girerkenki o gerginliği yaşıyoruz. Anne olmayı seçmeyip anne olmaya seçilmeyi
“…aile paylaşılan bir yanılsamadan, ortak bir kurgudan başka nedir ki?”
Bir kadın ve bir çocuk, Xavier.Bir restoranda karşı karşıya oturuyorlar.Kadın 49 yaşında, çocuk ise yakışıklı bir genç, üstelik birbirlerine ırk ve tip olarak da oldukça benziyorlar.Kadın yetenekli bir oyuncu, şu anda da bir tiyatro oyunu üzerinde çalışıyor.Zaten Xavier ile de ilk orada karşılaşıyorlar ancak bu alımlı genç, kadının geçmişiyle ve kendisiyle alakalı olabilecek şeyler söylüyor ve ilk ip düğümü orada kopuyor aslında.Ya da belki kadının kocası Tomas’a Xavier’ı hiç anlatmamasında.Ya da sadakatsizlik sebebiyle, kısaca bu liste uzuyor gidiyor.
Kadın, Tomas ve Xavier.Aile olmaya çalışan ama aile olmanın yanına yaklaşmaya çabalasa dahi yaklaşamayan üç kişi.Monologlar, senaryolar, büründükleri karakterler, nezaket oyunları, jest ve mimikler, sırlar, gerçekler…Her şeyin birbirine karıştığı bu kitaba hoş geldiniz.
Oldukça ilginç bir kitap ama ben zaten ilginç şeyleri severim, arada alışılmışın dışına çıkmak iyi geliyor.Kitap iki kısımdan oluşuyor, ki zaten kitaptaki karakterler de iki kısımdan oluşuyor diyebiliriz bence çünkü ilk kısım çok başkayken ikinci kısım çok daha başka bir hikaye dönüyor.Kafa karıştırıcı, hızlı ve aşırı akıcı bir olay örgüsüne sahip.Sonu ise havada kalmış, yazar okuyuculara bırakmış sanırım, alın bununla ve bu karakterlerle ne yaparsanız yapın şimdi der gibi.Ben ne anlam çıkaracağımı kestiremedim şahsen, 2 saatte okuyup bitirmemin ve kitabın da hızlı bir akışa sahip olmasından dolayı olabilir.Wow demedim ama zaman kaybıydı da denemez.
Son olarak şunu söyleyebilirim ki Xavier ve kadın arasındaki güç çatışması hem bizi hem de Tomas’ı diken üstünde tuttu, özellikle ikinci kısımda.
Çok ilginç bir roman okudum. Öyle ki kapağı kapattığımda hala romanla ilgili ne hissettiğimden emin değildim. Katie Kitamura'nın kaleme aldığı "Seçmeler" adlı romandan bahsediyorum elbette... Kendisinden okuduğum ilk kitaptı, Katie Kitamura'nın gerçekten ilginç bir dili ve tekniği olduğunu söylemeliyim. Yani yazar anlatmak istediğini hem tek tek veriyor, sonra bir bakıyorsunuz okura vermek istedikleri karışık bir sarmal gibi birbirine dolanmış ve önümüze çıkmış. Yazarın anlatımında gerçek nerede bitiyor, hayal nerede başlıyor ayrımı asla fark edemiyorsunuz. Kitamura, ana kurgusuna rolleri koyuyor. Hayatımızda edindiğimiz roller, bireyin kazanmak için uğraştığı roller, iş hayatındaki rollerimiz, aile haystında ve ebeveynlik olarak rollerimiz... Tüm bunlar aynı zamanda bireyin bir seçimi ve Katie Kitamura burada roller ile seçimler arasında felsefik ve derin bir bağ kuruyor. İnsanların seçtiklerini ve seçemediklerini bir tiyatro sahnesinde ve ışıkların altındaymışçasına tek tek irdeliyor. Eleştirilerinden modern aile kavramı da nasibini alıyor. Aile olmayı seçtiğimiz ya da dışında kaldığımız bir hayat, çocuk sahibi olmayı istemek veya çocuksuz bir hayat sürmek, evliliğin rutinlere bağlaması veya heyecan için yapılan seks ilişkileri... Kitamura aile kavramındaki tüm bu seçimleri ahlak, merak, özlem ve sevgi adı altında inceleyip tenkit ediyor. Sosyolojik açıdan romanı analiz ettiğimde de Katie Kitamura gerçekten ilginç biri olarak dikkat çekiyor. Gerçeklerle hayaller arasında, fazla tutunamadığım bir roman oldu benim için "Seçmeler"!
Orta yaşlarda ve bunun bunalımını hem duygusal alanında hem de tiyatro sahnesinde yaşayan bir kadın... Tomas ile evli, görünüşte mutlu ve huzurlu bir evlilikleri var. Ancak ana karakterimiz olan kadın, bir noktada hayattan istedikleri
Bir ihtimal daha var o da başka bir ihtimal mi dersin?·152 syf.·
7/10
2026 32. kitabı
#KatieKitamura’nın #Seçmeler kitabı ile vedalaştım. Kitap biter bitmez aklıma Borges’in “El Otro” (Öteki) öyküsü geldi. Bir bankta oturan yaşlı bir adamın yanına biri gelir ve konuşmaya başlarlar. Bir süre sonra fark ederiz ki karşılıklı oturan iki kişi aslında aynı kişidir. Biri genç Borges’tir, diğeri yaşlı Borges. Aynı hayatın iki farklı kıyısı gibi konuşurlar fakat aynı hayatı yaşamazlar. Sanki tek bir çizgi halinde değil, yan yana duran ihtimaller gibi ... Borges’in öyküsü burada sarsıcı bir soruya açılır: İnsan gerçekten kendi hayatını mı yaşar, yoksa mümkün hayatlarından yalnızca birini mi?
Bu soruyu zihnime ilikleyip Seçmeler’e dönüyorum. Çünkü romanın bıraktığı düşünce bu soruyla tuhaf biçimde birleşiyor.Biz yalnızca yaşadığımız hayat değiliz; biz, yaşamadığımız hayatların da taşıyıcısıyız. İçimizde bazen hiç gidilmemiş yolların tozu vardır, hiç açılmamış kapıların paslı anahtarları vardır. Ve itiraf edelim: bazen kendi hayatımızın ortasında bile hafif bir yabancılık hissederiz. Sanki içimizde yaşamamış olduğumuz hayatların hayaletleri dolaşır.
Belki de yaşadığımız şey gerçekleşmiş ihtimaldir. Ama zihnimiz bununla yetinmez. İçimizde başka bir şehirde doğmuş olabilecek bir çocuk, başka bir kararı vermiş olabilecek bir yetişkin, başka bir kapıyı açmış olabilecek bir benlik dolaşır. Ve biz bazen durup düşünürüz: başka bir kapıyı açsaydık, başka bir hayat mümkün olur muydu?
Roman tam da burada başka bir düşünceye de açılır. Gerçek dediğimiz şey çoğu zaman en güçlü anlatının zaferidir. Biz çoğu zaman kim olduğumuz için değil, içinde bulunduğumuz hikayeler için var oluruz. Belki de bu yüzden kimlik dediğimiz şey anlatıların içinden geçen bir gölge gibidir.Ve belki de bu yüzden hayattaki birçok bağ (aile, evlilik, hatta toplum dediğimiz şey) biraz da ortak bir
2025 Booker finalistlerinden Katie Kitamura’nın kaleminden çıkan Seçmeler’e, açıkçası biraz tereddütle başladım. Hakkında o kadar çok olumsuz yorum görmüştüm ki beklentimi bilinçli olarak düşürdüm. Ama benim okuma yolculuğum bambaşka bir yere çıktı. Çünkü ben bu romanı gerçekten çok sevdim.
Hikâye, 49 yaşında bir kadınla 25 yaşında yakışıklı bir adamın restorandaki buluşmasıyla açılıyor. Yazar tam burada okura göz kırpıyor; zihnimizin en klişe ihtimallerine yaslanmamızı neredeyse özellikle istiyor. Derken kurgu yön değiştiriyor ve kendimizi karakterin zihin dünyasında, yaptığı seçimlerin üzerine kurduğu hayatın içinde buluyoruz. Bölüm bitiyor. Aynı karakterler, bu kez bambaşka bir hayat. Seçimlerle dönüşen bir kurgu.
Metin ilerledikçe anlıyorsunuz ki mesele tek bir tercih değil; kimliğin, anneliğin, arzunun ve kontrolün ince ayarı. Her cümle ölçülü, her boşluk bilinçli. Özellikle ilk bölümde o zihnin dehlizlerinde dolaşmak, mesafeli ama titrek iç sesi takip etmek beni büyüledi. Kitamura duyguyu yükselterek değil, geri çekerek kuruyor. Ne kadar az söylüyorsa, ben o kadar çok hissediyorum.
Sessiz ama sarsıcı bir roman. Çok severek okudum.
Seçmeler
2025 Booker finalisti kitap
Öncelikle çok hızlı ilerlediğini söylemeliyim. Çevirmen sayesinde mi yoksa yazarın dili gerçekten çok mu sade emin değilim
Kitapta hayatta sahip olduğumuz rollere güzel değinilmiş. Evet dili yalın ama bir noktadan sonra okuduğunuzun gerçek mi hayal mi diye düşündüğünüz noktalara geliyorsunuz . Evet kurgu ama öyle bir kurgu ki sorularınızın hiç bir cevabını kitapta bulamıyorsunuz . Öyleki nekadar düşünseniz de bulamayacağınız tarzda. Bu tarz kitaplar tabiki okudum . Açık pencereler ?sorular ,kitap üzerine düşünmeyi severim ama burada bahsettiğim bu değil. Burada çok fazla hava da kalan konu var ve asla cevabı yok. Bir ara acaba ben mi kaçırdım diye geçmiş sayfaları karıştırırken buldum kendimi fakat biraz araştırınca anladım ki yazar tam da bu soru hali ile okumamızı istemiş sanıyorum kitabı .
Tekrar edeceğim ama sizi düşündüren sorularla dolu ,ben ne okudum diyen kitapları severim ama burada bu yok. Tamamen hava da Kalan konular var. Bu denli boşluğu ilk kez okudum ve sevmedim . Üzgünüm . Sevenler olmuştur tabiki.
Zevkler ve renkler ,iyi okumalar
Puan vermedi·152 syf.·
2026 15. kitabı
Seçmeler, okuru elinden tutup bir hikâyenin içine sokmaktan çok, kapının eşiğinde bekleten bir roman. İçeri girip girmemek sana kalıyor ama o eşikte dururken huzursuz bir şeylerin kıpırdadığını hissediyorsun. 110 sayfa boyunca “bir şey olacak” beklentisiyle ilerledim, diyebilirim. Son 40 sayfa ise beni fazlasıyla doyurdu.
Kitamura, burada bir hikâye anlatmaktan çok bir atmosfer kuruyor. Kimlik meselesini bir “seçme” metaforu üzerinden kuruyor yazar. Kim olduğumuz, hangi rolleri isteyerek ya da istemeyerek oynadığımız, bir başkasının gözünde nasıl şekillendiğimiz sürekli sorgulanıyor. Karakterler birbirine yakın ama temas edemiyor; evlilik, annelik, sanat ve kimlik kavramları sürekli yer değiştiriyor. Gerçekten tanıdığımız biri var mı, yoksa herkesin bize sunduğu bir rol mü izliyoruz, diye düşünmeden edemiyor insan. Romanın en rahatsız edici yanı da bu belirsizlik hissiydi; hiçbir şey tam olarak açıklanmıyor ve bu bilinçli bir tercih.
Herkesin seveceği bir kitap değil; hız, olay ve netlik arayanları zorlayabilir. Ama eğer metnin boşluklarında dolaşmayı, söylenmeyeni kurcalamayı seviyorsan Seçmeler çok etkileyici bir deneyim olabilir senin için.
Seçmeler orta yaşlarda bir kadın oyuncunun hayatını anlatıyor. Baş karakterimiz, hem kariyerinde hem de hayatında bir rol içindeymiş gibi davranmaktadır. Eşiyle olan ilişkisi kırılgan bir denge üzerinde ilerlemektedir. Bir gün bu kadını hayatına genç bir adam girer. Başlangıçta bu genç adamın, kadının sevgilisi mi, oğlu mu yoksa bir tanıdığımı olduğu bilinmezdir. Ancak ilerleyince öğreniriz ki, genç adam, bu kadının oğlu olduğunu iddia etmiştir. Kadın ve eşi bu durumu sorgusuz kabul etmiştir. Ancak zaman ilerledikçe kadın, bu gerçekten şüphe duymaya başlar.
Seçmeler, üzerine düşünürken aklımda net bir duygu yok. Ne çok sevdim ne de sevmedim. Ama bitirdikten sonra zihnimde bıraktığı o tuhaf bulanıklık, sanırım kitabın asıl gücü.
Kitap bize net cevaplar vermek yerine, kimliğin ne kadar kırılgan ve oynanabilir bir şey olduğunu hissettiriyor. Başkarakterin bir oyuncu olması tesadüf değil; çünkü hikâye boyunca herkes sanki bir rolün içinde. Hatta belki de kimse “gerçek” değil.
En çok takıldığım yer, o çocuk meselesi oldu. Kadının gerçekten bir oğlu var mıydı? Yoksa o çocuk tamamen bir rol müydü? Daha da rahatsız edici olan, kadının bunu neredeyse sorgulamadan kabul edebilmesi. Sonrasında ise emin olamaması… İşte tam da burada kitap, okuru huzursuz eden o ince çizgide yürümeye başlıyor. Gerçek ile kurgu, hafıza ile kuruntu birbirine karışıyor.
Roman boyunca hissedilen o sürekli gergin atmosfer, aslında büyük olaylardan değil; küçük, belirsiz anlardan doğuyor. Bir bakış, bir suskunluk, bir çelişki… Her şey biraz “yanlış” gibi ama asla tam olarak neyin yanlış olduğunu yakalayamıyorsunuz.
Kitap, klasik anlamda bir hikâye sunmuyor belki ama okurun zihnine yerleşen o rahatsız edici hisle uzun süre kalıyor. Benim için de tam olarak böyle bir deneyimdi. Farklı bir deneyim
“Seçmeler” ilk başta sakin ve sade bir hikâye gibi başladı ama okudukça beni iki duygu arasında bıraktı. Bir yandan anlatımın dinginliği ve karakterin iç dünyasına yapılan o ince yolculuk hoşuma gitti, bir yandan da sanki tam yakalayamadığım bir şey varmış gibi hissettim.
Kitap bittiğinde net bir duyguya sahip değildim; biraz etkilendim ama biraz da kafam karıştı. Özellikle karakterin içsel mesafesiyle empati kurmakla kuramamak arasında kaldım. Sanırım “Seçmeler” benim için tam olarak sevdiğim ya da sevmediğim değil, arada bırakan bir kitap oldu.
Aile bir yanılsama.
Günlük hayat dediğimiz şey giderek insanı performans öznesine dönüştürdü. Yaşanılan kendi benliğimizin mi, canlandırdığımız benliğin mi yaşadıkları; ayrımını bile yapamayacağımız bir noktadan bir öykü yaratıyor yazar. Kan bağının değeri üzerine tartışabileceğimiz bir alan açan bu kitabın neredeyse her sayfasında bir boşluk var: acabalar, belkiler, şüpheler, keşkeler… Belki de en büyük yabancılık, en yakınımız sandığımız insanların içinde büyüyor.
Hipnotik kurguları okurken zorlanırken, yazarların bunları nasıl yazdıklarını merak etmişimdir.
Ortalama okur olsak bile artık gerçekliğin; kafada yeniden oluşturulan, gerçeğin ucundan köşesinden tutup yeniden yarattığımız bir olgu olduğunu biliyoruz. Duygular belleği mühürler.
Geriye bize cevabını arayacağımız şu soru kalır; gerçeklik ile fantazi madalyonun iki yüzüyse biz hangisini yaşamayı seçiyoruz?
Yazar Hakkında
Katie KitamuraYazar · 1 kitap
Katie Kitamura is the author of Gone to the Forest (2012) and The Longshot (2009), both finalists for the New York Public Library's Young Lions Fiction Award. Gone to the Forest was named a best book of the year by the San Francisco Chronicle, Financial Times, Times Literary Supplement, and New Yorker online.
The recipient of a Lannan Foundation fellowship, Katie has written for publications including The New York Times, The Guardian, Wired, BOMB, and is a regular contributor to Frieze.
Her third novel, A Separation, will be published in 2017.
