Belki de heykelimi dikerler tam da buraya, öldüğüm yere diye düşündü gözlerini son kez kaparken. Dünyanın neresine gidilirse gidilsin çekilen acılar ve sevginin asla değişmediğini hatırlatacak bir heykel....
O öldükten sonra değişen bir şey olmadı. Hayat bildiği gibi akmaya devam ediyor. Heykelinin dikilmesi kimsenin aklının ucuna dahi gelmedi.
ne zaman düştün sol yanıma da, vuruldum sözlerimden
benim yazım değilsin, korkarım kışım da
tenimde çıldırmış bir dilek tutuşturur iliklerimi
sen ateşsin
saat 17:28
kimbilir, şimdi neredesin
yoruldum korktuğum yangınlara yakalanmaktan
suya düştü intihar, boğuldu son bakış
kimi istesem uzaktır kıyı boyları
vedalar alnıma işlenmiş, nakış nakış
aşk! Sevdiğim ama dokunamadığım çiçek
kulaç attığım dalgalara sıkıştı haykırışım
gitmeyi öğrettiler bana, kalmak nasıldır..?
nasıldır bir göğüste endişesiz uyumak..?