Almara
@aalmara
11 Şubat 2006
6 okur puanı
Ağustos 2023 tarihinde katıldı
Reklam
“Neden dua etmeyi denemeyesin?"
"Niçin? Bugün Tanrı'yla aram kötü."
"Neye yarar ki? Sen zararlı çıkarsın."
Doğruydu. Adam'ın hakkı vardı. Kimse Tanrı'yla savaşamazdı. Afrika'nın tüm filleriyle birlikte Tarzan bile. Tanrı çok büyük bir şeydi, her zaman üstün gelirdi. Hem hayatı da çok güzel kılmıştı. Ağaçlarla, masmavi gökyüzüyle, bitip tükenmek bilmeyen ve dalga-larının üzerinde bir hamak gibi salınan denizle.
"En kötüsü de akşam yemeğiydi. İnsan kendini mezarlıkta sanıyordu. Buz gibi bir sessizlik. Hiçbir şey yutamıyordum, lokmalar gırtlağıma takılıyordu. Zaman geçmek bilmiyordu. Yemek süresini gözlerim ta- bağıma dikili geçirdim, pilavda o kadar çok tane olduğunu hiç fark etmemiştim. Bundan sonra her gün böyle olacak. Gözlerimi bir daha ona doğru kaldırmayacağım. Her an, ağzını açmasını ve bana serseri, dik kafalı ya da başka bir şey söylemesini bekliyordum." "Ne unutacak, ne de bağışlayacağım. Bastonlu ve çenesi dizlerine değen ufak tefek bir ihtiyar olsam bile unutmayacağım. Sen beni iyi tanımıyorsun Adam."
Acı korkunç bir şeydi! Neden bir anda gelmiyordu, neden büyük bir acı, geldiği gibi hemen geçmiyordu?
“Yemin ederim. Bir gün, onu olduğu gibi seveceksin. Çünkü insanlardan verebileceklerinin çoğu istenemez.”
“Tıpatıp aynı.”
“Neyin aynı?”
“Peder Ambrosio bunu bir keresinde başka sözcüklerle söyledi; mutluluğun, bulunduğu yerde olduğunu, bulunması istenen yerde olmadığını.”
Reklam