İnsanlığımızı, ahlakımızı, dünyayı uzun zaman önce yok ettik... Hissediyorum. Şimdi sıra anılarımızda ve hayallerimizde. Kafatasının içini süsleyen bütün bildiklerimizde. Her geçen saniye eksiliyorlar. Çok geç olmadan yazmalısın!
Kitabımı okuyorum, kendimi gördüğüm satırları işaretleyip bloğuma yazıyorum. Derin bir nefes, caddeye bakıp İstanbul'un gürültüsünü dinliyorum. Güneş doğmaya başlayacak ve bir geceyi daha sayfalarımla kapatmış olacağım. Yani, öyle umuyorum.