Abdullah Keleş
@abdullahkeles
Reklam
Ben kalabalığın ortasındaydım, ama hiç kimse beni tanımıyor, hiç kimse ne halde olduğumu bilmiyordu.
Bir nefesle bile kırılabilecek kadar incelmiş olan kalplerimizin bağları kopacak diye korktuğumuzdan, ikimiz de konuşmak istemiyorduk.
Onu avutmaya çalışıyordum, ama ondan daha avutulamaz, daha zavallı olan bendim. Sessiz ve acı içinde kalakaldım; dakikaların duygularımızla oynadığını hissettim ve kalbimin vuruşlarını dinledim.
Solgun yüzünde, haksız yere ezilmiş, mutsuz ve umutsuz bir kadının bütün izleri görülebiliyordu.
Reklam