Abdullah Keleş
@abdullahkeles
Hatıra, rüzgarda bir an fısıldaşan ve sonra sesi hiç duyulmayan bir güz yaprağından başka nedir ki!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir ot filizi bir güz yaprağına "Düşerken çok gürültü yapıyorsun," dedi, "tüm kış uykularımı kaçırıyorsun!"
Yaprak öfkeyle şöyle dedi: "Soysuz ve alçak rezil! Hırçın şey, ötmeyi de bilmiyorsun! Yukarıda yaşamadığın için şarkının ahenginden haberin yok."
Güz yaprağı düştü ve uykuya daldı. İlkbahar geldiğinde, uyandu - ve bir ot filizi olmuştu.
Güz gelip de, kış uykusu yaprağı ele geçirdiğinde -yaprağın çevresine başka yapraklar düşüyordu- homurdanmaya başladı: "Ah şu güz yaprakları! Çok gürültü yapıyorlar! Bütün kış uykularımı kaçırıyorlar!"
Bir tilki, gün doğarken gölgesine baktı ve şöyle dedi: “Bugün öğle yemeğinde bir deve yiyeceğim.” Ve bütün sabah deve arayıp durdu. Ama öğle güneşi yükseldiğinde gölgesini gördü yeniden — ve seslendi kendi kendine: “Bir fare işimi görür!”
Sadece ışığın gösterdiği şeyi görüyor ve sadece sesin duyurduğu şeyi duyuyorsan, o zaman, aslında, ne görüyor ne de duyuyorsun demektir.
