ayşe
@abgulec
Puan vermedi·240 syf.·
2022 12. kitabı
Reklam
Yol boyunca konuşmadı. Ben de konuşmadım. Kelimelere ihtiyaç duymanın ötesine geçmiştik. Konuşmak, elimizdekileri mahvederdi.
Çünkü seni iyileştiren ben değilim. Sensin. Ben sadece birinin senin iyi olup olmadığını umursadığını bilmen için buradayım. Birinin sana ne olduğunu umursadığını. Nerede olduğum önemli olmayacak. Her zaman umurumda olacaksın.
Eğitimde popüler bir kavram olmayan "sevip yitirme" ekolüne aittim. Kurslar, profesyoneller, hepsi fazla müdahil olmaya karşı vaaz verirlerdi. Bense bunu yapamadım. Müdahil olmadan etkili bir şekilde öğretemezdim ve kalbim, sevip yitirme ekolüne ait olduğundan, sona gelindiğinde ayrılabilirdim. Bu her zaman acıtırdı ve bir çocuğu ne kadar çok seversem o kadar acıtırdı. Ayrılma vakti geldiğinde ya da dürüst olmak gerekirse, çocuktan vazgeçmek zorunda kaldığımda, daha fazlasını yapamadığım için gidebilirdim. Gidebilirdim, çünkü beraber yaptıklarımızın paha biçilmez hatıralarını her seferinde yanımda götürürdüm. İnsanların güzel anılardan başka bir şey veremeyeceklerine inanıyordum.
...hissetmeye dayanamadığı bir şeyi daha içine atıyordu.
Reklam