gülce
@aburninghill
la protagonista de tu historia
goodreads.com/user/show/15061...
38 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
insanlar genel olarak beğenmemiş kitabı gördüğüm kadarıyla. ben de ilk başlarını okurken "of ne yani bu muydu?" diyordum ama kitaba devam ettikçe sevdim. 1 yıl önce de bir okuma denemem olmuştu ama az önce bahsettiğim kitabın beni içine almaması ve 12. sınıf olmam sebebiyle yarım bırakmıştım. şimdi tekrar şans verdiğim için mutluyum. kitap boyunca hem beni çileden çıkardılar ama bir yandan da onları anlayabildim. rooney önceki kitabında yarattığı etkiyi bu kitabında da devam ettirmişti. çeviriyi beğenemedim maalesef. orijinal dilinde de okumayı isterim.
dizisini kitabından daha çok seveceğim gibi hissediyorum bir an önce onu da izlemeyi istiyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
kitabı bitirdiğimde “yuh ben ne okudum şimdi?” yorucu ama bir o kadar da tatmin ediciydi. gerçekten yoruldum okurken ama yazarın dilinden değil. hatta yazarın dili akıcıydı ve okutturuyordu kendini. güzel ve günlük bir dili vardı. sanki okumuyormuşum da direkt izliyormuşum olanları gibi hissettim. frances’in bakış açısıyla okuyunca çoğunlukla onunla empati kurdum. yaşadığı hisleri çok güzel anlatmıştı rooney kitabında. yorulma sebebim özellikle nick ve frances’in ne istediğini bilmemesiydi ve okurken sürekli “eh yeter be bi karar verin.” dedim. ama bunu derken bir yandan da anlayabiliyordum işte değişik. normalde olsa onaylamayacağım şeyleri (ki hala da onaylamam) rooney öyle bir sunmuş ki dümdüz okudum. çünkü bu şeyler üzerine düşünmeyi sağlıyor. gerçekten ilişki yazımı ve o ilişkileri kompleksleştirmede çok başarılıydı.
kitap daha frances’in hikayesine odaklı ve cidden yer yer çok üzüldüm. çocukluğunda ailesiyle yaşadıkları çok yıpratmıştı onu. daha sonra yabancı olduğu bir çevrede buldu kendini. bilmediği hayatların içine girdi. yer yer kendini kaybettiğini hissetti ama aksine bu karşılaştığı yeni durum kendisini keşfetmesini sağladı. her insan gibi ve çevresindeki herkes gibi ‘hatalar’ yaptı ve bu hatalarla birlikte farkındalıklar yaşadı. özellikle kilisede yaşadığı özfarkındalık anı okurken çok hoşuma gitti benim.
bobbi’nin yer yer güzel tespit ve bakış açıları vardı. ama bobbi’nin bütün bunlar olurken yaşadığı ve hissettiği şeyleri de bilmek isterdim. özellikle melissa ile ilgili başta sahip olduğu çok iyi izlenimlerin nasıl değiştiğini bilmeyi isterim.
evet karakterler çok yorucuydu ama insani yönleri çok iyi bir şekilde yansıtılmıştı. tamamen siyah veya beyaz değillerdi. bu da üzerimde tanıdık bir etki bıraktı.
normalde belirsiz sonları sevmem ama bu son beni
Someone once made this pew I'm sitting on, I thought. Someone sanded the wood and varnished it. Someone carried it into the church. Someone laid the tiles on the floor, someone fitted the windows. Each brick was placed by human hands, each hinge fitted on each door, every road surface outside, every bulb in every streetlight. And even things built by machines were really built by human beings, who built the machines initially. And human beings themselves, made by other humans, struggling to create happy children and families. Me, all the clothing I wear, all the language I know. Who put me here in this church, thinking these thoughts? Other people, some I know very well and others I have never met. Am I myself, or am I them? Is this me, Frances? No, it is not me. It is the others. Do I sometimes hurt and harm myself, do I abuse the unearned cultural privilege of whiteness, do I take the labour of others for granted, have I sometimes exploited a reductive iteration of gender theory to avoid serious moral engagement, do I have a troubled relationship with my body, yes. Do I want to be free of pain and therefore demand that others also live free of pain, the pain which is mine and therefore also theirs, yes, yes.
When I opened my eyes I felt that I had understood something, and the cells of my body seemed to light up like millions of glowing points of contact, and I was aware of something profound. Then I stood up from my seat and collapsed.
