Ahmet Bütün
@abutun
Kitap zekâyı kibarlaştırır.
Zekânın tavırlarını efendileştirmek için okumak zorundayız.
-Cemil Meriç-
-Adlandırmak Ölümdür-
anlatıyor her şey
her şey, her şey ay gözleyen babil’le başladı.
adlar onu izledi.
adlandırınca, her şey sıkıcı oldu.
sessizlik bozuldu.
büyük sessizlik.
diyorsun tarihte hayvan adlarına hiç rastlanmaz.
çiçek adlarıyla seslere de… sesler ki… her şeydir.
unutmam her şey dünyanın bir ucundan tutuyordu.
baktım zaman adını alınca tanınmaz oldu.
adını bir türlü usunda tutamıyordu bir kuş.
sıra dağlara geldiğinde, adlarını bilmiyordu hiçbiri.
ne güzel.
adlandırmak ölümdür!
nerden baksak kendini anlatıyor her şey.
fatih, kısa boyluydu.
bir firavuninciri yetiştiricisiydi amos.
farabi, esmerdi.
ah, hiç tanışmamalıydık adlarla.
adlarla gördüğümüz dünya, dünya değildir.
bu yüzden yeryüzünü görmeden göçüp gidiyoruz.
ağırlığı olmayan yoktur.
buradan başlamalıydık.
çılgın zaman dışarıda kaldı.
bölündük.
artık ne yazarsak ölümü yazarız, ölümü ve zamanı.
neden bilmem ölümü artık dikey okuyorum.
siz de deneyin.
değer bu.
burada kesiyorum.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Sizin dünyada insanlar” dedi Küçük Prens, ‘bir bahçede beş bin gül yetiştiriyorlar; yine de aradıklarını bulamıyorlar.”
“Bulamıyorlar.” dedim.
“Oysa aradıkları tek bir gülde, bir damla suda bulunabilir.”
“Doğru.” dedim.
Küçük Prens ekledi:
"Ama gözler kördür. İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman gerçeği görebilir."
A. de Saint- Exupéry/Küçük Prens
Anadolu
...
Öyle yıkma kendini,
Öyle mahzun, öyle garip...
Nerede olursan ol,
İçerde, dışarda, derste, sırada,
Yürü üstüne - üstüne,
Tükür yüzüne celladın,
Fırsatçının, fesatçının, hayının...
Dayan kitap ile
Dayan iş ile.
Tırnak ile, diş ile,
Umut ile, sevda ile, düş ile
Dayan rüsva etme beni.
Gör, nasıl yeniden yaratılırım,
Namuslu, genç ellerinle.
Kızlarım,
Oğullarım var gelecekte,
Herbiri vazgeçilmez cihan parçası.
Kaç bin yıllık hasretimin koncası,
Gözlerinden,
Gözlerinden öperim,
Bir umudum sende,
Anlıyor musun ?
——Ahmet ARİF
HANKE'YE AĞIT
Doksan kişiydik biz o gün. Aç, susuz, uykusuz.
Nasır tutmuş ayaklarla, yürüyorduk kaygusuz.
Sis, çamur, kanla, terle, üzerindeydik bulutların.
Ayrım Hanke Yaylası'nda, yeşerirken umutlarım.
Soğuk namlular elimizde, yürüyorken dağlara.
Şehitlerden selam geldi, savaşan tüm sağlara.
Uzaklarım yakınlaştı, inancımla, davamla.
Uyan Hanke geliyorum, heybetimle, havamla.'
ŞEHİT TÜMGENERAL AYDOĞAN AYDIN