Yunus K.
@abyu
Amentü ~ İsmet Özel
İnsan
eşref-i mahlûkattır derdi babam
bu sözün sözler içinde bir yeri vardı
ama bir eylül günü bilek damarlarımı kestiğim zaman
bu söz asıl anlamını kavradı
geçti çıvgınların, çıbanların, reklamların arasından
geçti tarih denilen tamahkâr tüccarı
kararmış rakamların yarıklarından sızarak
bu söz yüreğime kadar alçaldı
damar kesildi, kandır akacak
ama kan kesilince damardan sıcak
sımsıcak kelimeler boşandı
aşk için karnıma ve göğsüme
ölüm için yüreğime sürdüğüm eczâ uçtu birden
aşk ve ölüm bana yeniden
su ve ateş ve toprak
yeniden yorumlandı.Dilce susup
bedence konuşulan bir çağda
biliyorum kolay anlaşılmayacak
kanatları kara fücur çiçekleri açmış olan dünyanın
yanık yağda boğulan yapıların arasında
delirmek hakkını elde bulundurmak
rahma çağdaş terimlerle yanaşmak için
bana deha değil
belgeler gerekli
kanıtlar, ifadeler, resmi mühür ve imza
gençken
peşpeşe kaç gece yıllarca
acıyan, yumuşak yerlerime yaslanıp uçardım
bilmezdim neden bazı saatler
Kıymet bilmemek midir , anlam ifade etmeyen
Çok kıymetli bir şey alacaksın ya hani, karşılığında sermayenin hepsi gidecek misali...
Ondandı gözlemlerim, sessizliğim.
Benimkisi heves değildi. Şimdiki gibi, beni diğerleriyle bir tutma.
Tam alıcakken seni, bir an afalladım — sanki güncelleme gelmiş gibiydi sana.
Ama yine de alacaktım, iyi ya da kötü.
Biliyorum beni sevdiğini. Ben de seni seviyorum.
Aramızdaki bağ kopsaydı, seni düşünmezdim.
Ne kadar sevsem de, başkasından kalanlarını ne yerim ne de evime sokarım.
O bağ kopmasın istiyorum — tıpkı senin istemediğin gibi.
O bağı, yapay yollarla da olsa koparacağım.
Ve sen, dönmek isteyeceksin... tıpkı diğerleri gibi.
Eğer hayat‑ı uhreviyeyi gaye‑i maksat yapsan ve şu hayatı dahi ona vesile ve mezraa etsen ve ona göre çalışsan; o vakit hayvanatın büyük bir kumandanı hükmünde ve şu dünyada Cenab‑ı Hakk’ın nazlı ve niyazdar bir abdi, mükerrem ve muhterem bir misafiri olursun.
"Ne ile yaşıyorsun?"
Dedim ki: "İktisat bereketiyle..." Hattâ bir vakit Isparta'da bir ramazanda bir ekmek, bir kilo torba yoğurdu, bir kilo pirinç ile yaşayan bir adam, maişeti için dünyaya tenezzül etmez ve hediyeyi de kabul etmeye mecbur olmaz.
