“Ey benim gülen yüzüm, sevgilim,
Senin güzelliğin dünyaya dedikodudur.
Bu ne güzellik, bu ne yüz, bu ne güldür?
Acaba saçın amberi görüp misk kokulu mu olmuş?
Bu ne saç, bu ne kâkül, bu ne zülüftür?
Aklım saçının kokusuyla doludur,
Bu ne güzel koku, bu ne ıtır, bu ne hoştur.
Gözyaşı dalgalarım taşıp başımdan aştı,
Bu ne deniz, bu ne ırmak, bu ne nehirdir.
Muhibbî ansızın divane oldu,
Bu ne aşk, bu ne dert, bu ne huydur.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Menâkıb-i Çehâr Yâr-ı Güzin'in 4 büyük Halife kitabını burada bulmadım acaba bende mi bir sorun var.
İnsanlar mı dünyayı çirkinleştiriyor, kirletiyorlardı acaba? Yok yok diye geçirdi içinden, olamaz. İnsan sıcaklığı olmadan bu dünya böyle candan olamaz .
