NK

Dünyadan keder akıyor, keder sapsarı bir su olarak akıyordu.
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yorulmak çaresizlik, görmek bakışsızlıktı.Anlamak sızı duymak, ağlamak kanamaktı.
Herkesin içinin kararması, herkesin yerine çakılması muzdariplere teselli demek doğru ise de daha doğru olanı güneş parıldar etraf cıvıldarken hissedilen umutsuzluğun ışıktaki halinden kaçınmak olduğuydu. Bunu ışıkta görmek, havayı içine çekerken soluk borusunun tahriş olmuş gibi yanmasına ve o tuhaf yutkunmaya sebep olurdu. Boğazdan geçmeyen bahar havası. Boğazdan geçemeyen bahar havasını en çok nisan sonlarında duyardım.
Gizliliği suç ya da bir güç saymıyordum, sadece zorunluluktu.Gizli hayatım benim bütün hayatımdı, bundan el çektirilirsem gidecek ve duracak başka bir yerim yoktu.
İnsan zanların, oyalanmaların ve zehhâpların devletiydi.Onları yaşatıp, işletip mevki sahibi yapıyor emekli ediyor, kendisi gün günden köhneleşiyor eski sarı bir binaya dönüyordu.Eğer ufuk sahibi ise elinden geçenlerin durdukları ve geçtikleri ve şimdi gittikleri yerde ne olduklarını biliyordu.