şimdi ondan ne ki kaldı, unutulmuş bir kapı belki kaldı.
Mahir Ünsal Eriş’in Acaip kitabından sonra bu kitap biraz daha durağan gelse de, o Sarıyaz gününü her bir karakterin bakış açısıyla anlatması, anlatırken düşündürmesi keyifliydi. Ama en çok bir karakterde gülerken, diğer karakterde ağlamak gerçekten etkiledi. Keyifli okumalar.
Sadece anlatım dili
Yazarla tanışma kitabım oldu. İlk sayfalarda diline, anlatış tarzına aşık oldum. Sırf diline 10 veririm fakat işlenen konu tipik bir Türk filmi tadında olduğu için çok beğenemedim. Bangır bangır ferdi çalıyor evle devam edeceğim yazara. İyi ki arkadaşımdan alıp denemiştim bu kitabını.
Reklam
“Çünkü senin her şeyin bulaşıcıdır Güzin. Sen gülersen bakkal güler, taksici güler, elinde tavşan balonuyla yanından geçen çocuk güler, dilenci kadın güler, otobüsün camından yarı ölü yorgun yüzüyle dışarıyı izleyen dede güler, su güler, hava güler, kar güler, şehir güler, sokak güler. Sen üzüldün mü güneş bile çıkmaz. Yağmur yağar üç gün üst üste. Bulutlar bırakmaz güneşi kendini göstersin. Sen acıktın mı aşevlerinin önü, lokantaların kapısı, köftecilerin arabaları kuyruk olur. Sen şaşırırsan Güneş tutulur, Ay tutulur, gökte milyarlarca yıldır dönenen onca cismin aklı karışır. Sen seversen senin sevgin tüm dünyaya yeter. Tüm dünyadan aynaya tutulmuş ışık gibi sana geri döner.” Bir aşk daha nasıl anlatılabilir bilemedim. Müthiş bir kitap mutlaka tavsiye ederim
Yazar, bu kitapta Samim ismindeki başkahramanın Güzin’e (sevdiği kıza) anlatamadığı, söyleyemediği konuları defter haline getirmesini ele almış. Kitap baştan sona bu şekilde ilerliyor. Bu da kitabın sadece bir kişinin ağzından aktarılmasına ve diğer insanların ne hissedip ne yaşadığının anlaşılmamasına sebep olmuş. Bu da biraz kitabı durağanlaştırıyor. Ama sade bir dili olmasından dolayı akıcılıktan söz edilebilir… Onun dışında kitap içerisinde geçen hayatla ilgili bazı cümle ve kesitler altı çizilmelik cümlelerdi.
3/10
İsmiyle Müsemma bir hikaye: Mahir Ünsal Eriş - Acaip
Yazar ile ilk ve son tanışmam oldu bu kitap. Bana böyle düşündüren sebeplere değinmek istiyorum belki sizde bana hak verirsiniz...
Gelin bu 'acaipliği' masaya yatıralım.
Öncelikle sevdiğim noktalardan bahsetmek istiyorum. Yazarın dil işçiliğini beğendim. Türkçeyi kullanışındaki hakimiyet, yer yer karşımıza çıkan o eski mizah kırıntıları kitabın okunabilirliğini sağlıyor. Bazı bölümler tek başına çok güçlü metinlerdi.
Gelelim neleri sevmediğime; Kitabı okurken kurgudaki dağınıklık beni o kadar çok yordu ki bir noktadan sonra karakterleri ve olayları takip etme arzumu kaybettim. Bir de bunun yanında krakterlerle duygusal bir bağ kuramadığım için, yaşadıkları o tuhaf olaylar da beni pek heyecanlandırmadı.
Kitabı bitirdiğimde ise "Şimdi ne oldu?" sorusu zihnimde asılı kaldı. Gizemli olmakla kopuk olmak arasındaki o ince çizgi, bu kitapta biraz fazla aşılmış gibi geldi bana. Ayrıca bazı kısımlar bana biraz Yeşilçam havasında, zengin kız–fakir oğlan klişesini hatırlattı ve bu da hikâyeyi benim gözümde daha az özgün yaptı.
Kısacası daha özgün ve okuyucuğu kendine bağlayacak bir hikaye arayışındaysanız bu kitap o ihtiyacınızı pek gidermeyecek diyebilirim...
Her zaman söylediğim gibi kitapla ve sevgiyle kalın...
Karakterlerimiz 3 koca kitapdan koca bir isyandan sonra okumak çok acaip hissettirdi zamaninda okusaydım bekleseydim hele kafayı yerdim heralde karakterlerimizin hepsi çok gelişmişti bambaska ama bı okadar da ayniydilar ilk 3 kitap kadar sevemesemde çok güzeldi
Reklam
Reklam