İnsanlar ölümle tamamlanır. Yaşarken, herkes eksiktir. Bu noktada, insanın öldükten sonraki en insani haline dönüştüğü paradoksu da geçerli oluyor herhalde.
Ben var ya, böyle kendimi beğenmiş biri gibi gözüküyorum ama aslında ölmeyi o kadar çok istiyorum ki, elimden bir şey gelmiyor. Doğduğum andan itibaren ölümü düşünüyorum. Ölmem herkes için daha iyi olacak. Bu bir gerçek. Yine de ölmek öyle kolay bir şey değil. Tuhaf, korkutucu bir tanrı gibi bir şey benim ölümümü engelliyor.