Kitabı okumayı aslında ilk çıktığından beri erteliyordum çünkü arkadaşım bana köyü son olduğunu söylemişti.
Belki seriden ayrılmak istemediğin için belki de Eflak;) ile Ukde'nin birlikte mutlu kalmalarını istediğim için.
Okuduğumda çok mutlu olmuştum başlarda ama özellikle son 50-30 sayfayı okurken ağlamaktan yazıları görememeye başlamıştım. 
Maral Atmaca çok iyi bir dilde yazmıştı. Şimdiye kadar okuduğum kitaplarında hep diline hayran kalmışımdır, şimdiye kadar okuduğum bütün kitaplarını da hep 3 gün içinde okuyup bitirmişimdir zaten. Yine öyle oldu, Maral yine yazımına hayran bıraktı beni.
Aslında dediğim gibia rkadaşım bana spoiler vermişti o yüzden bazı şeylere şaşıramadım.
Kitap okurken aslında sürekli güldürüyordu beni özellikle Ukde ile Taner'in kavgaları çok tatlı geliyordu bana. İçimi şenlendiriyordu iki kişi.
Sonunda ise hepimizin içinde bir ukde kalıyor. Acaba böyle olmasaydı Ukde ile Eflah mutlu olsaydı nasıl olurdu diye düşünüyor insan. Öyle bir kitaptı ki insanın duygularını anlatmak için sözleri yetmiyor.
Sonunda imzadaki kızı Ukde sandım, Taner her şeyi hatırlıyor mu diye düşündüm sonra haberi gördüm, Ukde'yi hatırlayan var mı diye baktım, bulamadım.
...
"Benim için yazdığın kitabı artık bitirmelisin. Okumayı çok istiyorum."
"Son düzlükteyim, bitmesine az kaldı."
"Ne kadar az kaldı?"
"Sadece finali kaldı."
"Aklında nasıl bir final var?"
"Artık yanımdasın, benimlesin ve bana gitmekten bahsetmiyosun. Aklımdaki mutlu bir son."
"Sence bize mutlu son yakışır mı?"
"Evet, en güzel bize mutlu son yakışır."
"Ya ayrılırsak?"
"Seni hiç bırakmam."
"Ya beni unutursan?"
"Hiçbir şey seni bana unutturamaz."
"Söz mü?"
"Söz veriyorum, Acıbal. Seni hiç unutmayacağım."
Ukde en çok unutulmaktan korkardı.
Ve Eflah onu unuttu.
Ukde en çok o kitabı okumayı istedi.
Ve onun dışında
Maral Atmaca çok iyi bir dilde yazmıştı. Şimdiye kadar okuduğum kitaplarında hep diline hayran kalmışımdır, şimdiye kadar okuduğum bütün kitaplarını da hep 3 gün içinde okuyup bitirmişimdir zaten. Yine öyle oldu, Maral yine yazımına hayran bıraktı beni.
Aslında dediğim gibia rkadaşım bana spoiler vermişti o yüzden bazı şeylere şaşıramadım.
Kitap okurken aslında sürekli güldürüyordu beni özellikle Ukde ile Taner'in kavgaları çok tatlı geliyordu bana. İçimi şenlendiriyordu iki kişi.
Sonunda ise hepimizin içinde bir ukde kalıyor. Acaba böyle olmasaydı Ukde ile Eflah mutlu olsaydı nasıl olurdu diye düşünüyor insan. Öyle bir kitaptı ki insanın duygularını anlatmak için sözleri yetmiyor.
Sonunda imzadaki kızı Ukde sandım, Taner her şeyi hatırlıyor mu diye düşündüm sonra haberi gördüm, Ukde'yi hatırlayan var mı diye baktım, bulamadım.
...
"Benim için yazdığın kitabı artık bitirmelisin. Okumayı çok istiyorum."
"Son düzlükteyim, bitmesine az kaldı."
"Ne kadar az kaldı?"
"Sadece finali kaldı."
"Aklında nasıl bir final var?"
"Artık yanımdasın, benimlesin ve bana gitmekten bahsetmiyosun. Aklımdaki mutlu bir son."
"Sence bize mutlu son yakışır mı?"
"Evet, en güzel bize mutlu son yakışır."
"Ya ayrılırsak?"
"Seni hiç bırakmam."
"Ya beni unutursan?"
"Hiçbir şey seni bana unutturamaz."
"Söz mü?"
"Söz veriyorum, Acıbal. Seni hiç unutmayacağım."
Ukde en çok unutulmaktan korkardı.
Ve Eflah onu unuttu.
Ukde en çok o kitabı okumayı istedi.
Ve onun dışında
Öyle Bir Uğradım 2
eveet, öncelikle merhaba. kitabı bugün bitirdim. ballı kurabiyeleriniz (dikkat edin zehirli çıkabilir) hazırsa, hele de büklüm büklüm’ü açmışsanız başlıyorumm. yoğun derecede spoiler içeren bir yorum yapacağım.
artık piraye’nin gerçek kişiliğinin ön plana çıkarılmaya yüz tuttuğu dönemleriyle başlayan bu devam kitabı akıcı, eğlenceli bir o kadar da kederli ve heyecan verici olayları ele alıyor.
yanlış şeyler yaşayarak evlenmiş necip ve piraye çiftinin tek çocuğu, ukde budak. yok olmak pahasına anne ve babasına güzel bir hayat bırakmak için uğraşıyor. aslında ukde bize ebeveynlerine ebeveynlik yapan bir çocuğun hikayesini anlatıyor. çocuğun ebeveynlerine karşı ne de büyük sorumluluklar sırtlandığını görüyoruz.
kitapta beni rahatsız eden hususlardan biri piraye’nin canavarlaştırılması. hikayenin haklı ve aynı zamanda hakkı yenen, aklı ve duygularıyla oynanan kadını piraye. çok üstünkörü ve anlayışsız bir bakış açısıyla ele alınmış. kenan tarafından da olsa necip tarafından da olsa ortada bir tec*avüz suçu var ve mağdur bir kadın. belki sevilmek içindi bu kadar çirkinleşmesi, belki ailesi tarafından sevilmedi. bilemeyiz çünkü yazar sadece pirayeyi deccalleştirmiş, nasıl bu hale geldiği ile ilgilenmemiş.
bir diğer hoşnutsuz olduğum konu ise kenan. rica ediyorum hangi özelliği, hangi yediği halt diye sormayınız efendim. başlı başına kenandan nefret ediyorum.
olcay’ın ölümü ve ölüm nedeni de beni açıkçası derinden yaraladı ve rahatsız etti diyebilirim. kadınlara verilen değerin bu kadar ayaklar altında yaşatılması sinirlerime dokundu. canım amasyamın canım kadınlarını sevin!!!! ah be olcayım, ah be kırmızı gülüm…
tanerin başına gelenler… taneri küçük ve büyük diye ayıralım efendim. küçük taneri hep anladım ve yaptıklarını cadı firuzeyle rahibe hikmetin onda
Reklam
Öyle Bir Uğradım1000Kitap
“Sizce Fazıl unuttu mu, Bukre’yi?” Bakışları mahzunlaştı. "Bukre korkardı unutulmaktan,” Kitaptaki bir bölüme değinerek, “Fazıl söz vermişti onu hiç unutmayacağına,” dedi hüzünlü bir sesle. "Sizce tuttu mu sözünü?”
(...)
“Fazıl onu unuttuysa bile içinde bir yerlerde, çok derinlerde onu hissettiğine eminim,”
---
*
Öyle Bir Uğradım, dercesine gitmişti.
*
Maral Atmaca'nın kalemini her zaman sevmişimdir ve bu kitabında da kendisinin farkını bir kez daha ortaya koydu. "Öyle Bir Uğradım" çok güzel, yarım kalmış ve insanın içinde ukde bırakan bir eser. Kitabın konusuna fazla değinmek istemiyorum, ancak bende bıraktığı etkilerden ve düşüncelerimden bahsetmek istiyorum.
Kitabın ikinci serisinde, Ukde, planına tam gaz devam ediyordu. Herkesin hayatına dokundu, ancak gelecekten gelen biri olarak o da biliyordu ki tarih tekerrür edecekti. Fazla müdahale ettiği için kaymalar oluştu ve yanlış bildiği o sarsıcı gerçekle birlikte, başka bir yoldan da olsa kendini tarihin tozlu sayfalarından silmeyi başardı. Ondan geriye sadece Eflah'ın yazdığı "Seni Bulmak" kitabı ve "Büklüm Büklüm" şarkısı kaldı. Çünkü tarihin tozlu sayfalarından silindiği gibi, hayatına dokunduğu herkesin hafızasından da silindi. Unutulmaktan bu kadar korkarken, Eflah'ın hafızasından silinmesi üzücü bir detaydı.
"𝙀𝙛𝙡𝙖𝙝'ı𝙣 𝙝𝙖𝙛ı𝙯𝙖𝙨ı𝙣𝙙𝙖𝙣 𝙨𝙞𝙡𝙞𝙣𝙙𝙞𝙜̆𝙞 𝙜𝙞𝙗𝙞, 𝙗𝙚𝙡𝙠𝙞 𝙗𝙞𝙧 𝙜𝙪̈𝙣 𝙗𝙞𝙯 𝙙𝙚 𝙞𝙯𝙡𝙚𝙧𝙞𝙢𝙞𝙯𝙞 𝙠𝙖𝙮𝙗𝙚𝙙𝙚𝙘𝙚𝙜̆𝙞𝙯. 𝘼𝙢𝙖 𝙝𝙖𝙩ı𝙧𝙡𝙖𝙣𝙢𝙖𝙠, 𝙗𝙚𝙡𝙠𝙞 𝙙𝙚 𝙚𝙣 𝙗𝙪̈𝙮𝙪̈𝙠 𝙯𝙖𝙛𝙚𝙧𝙞𝙢𝙞𝙯 𝙤𝙡𝙖𝙘𝙖𝙠."
Maral Atmaca'nın yarım ya da mutsuz sonlu bir kitap yazmak istediğini düşünüyorum. Tüm kitaplarını okumuş ve onu birazcık tanıyan bir okur olarak bunu hissedebiliyorum. Daha önceki "Ötanazi Okulu" kitabına mutsuz son yazıp, o çifte kıyamayıp mutlu sonla bitirmesi ve şimdi de Wattpad üzerinden yayımlanan ve henüz kitap olmamış "Saka ve Sanrı"ya da mutsuz sonla
Acıbal...
"Adımı Ukde koyarken onunla ilgili her şeyin içimde ukde kalacağını bilmiyordu."
Kitap çok güzel, ben okurken huzur buldum diyebilirim. Ama alışmakta zorlandığım çok şey var... Babamızın arkadaşı olan bir adama(52 yaşında) kendimizi 25 yıl öncesinde bulduğumuzda etkileniyor olmamız... Gerçekten bu ilk başlarda fazlasıyla tiksindiriyordu beni. Daha sonralarında Ukde'yi anlayamaya başladığım için azaldı. Kendimi tutamadım kusura bakmayın bdksns konusu ile başlayalım; Ukde ve Taner bir yemek akşamı alkollü araç kullanarak uçurumdan yuvarlanırlar. Aslında her şey burada başlıyor çünkü gözlerini açtıklarında hastane odasında 1998 yılında yani 25 yıl öncesinde olduklarını öğreniyorlar... Ukde tecavüz sonucu dünyaya gelmiş bir kız, buna rağmen babasından nefret edemiyor ve geçmişte olduklarını öğrendiğinde bu olayı engellemek için harekete geçiyor. Daha sonra geçinebilmek için Eflah Yargıç'ın evine Ukde dadı, Taner ise bahçıvan olarak giriyor. Ukde'nin bakıcılık yaptığı çoçuk aslında 25 yıl önceki Taner..
Tüm bunlar olurken, Eflah ile Ukde fazlasıyla yan yana gelmek durumunda kalıyorlar ve olay dallanıp budaklanıyor bir bakmışlar ikisi de birbirinden hoşlanıyor.. Eflah hiç bir şey bilmeyip büyüye kapılıp giderken, Ukde'nin elinden hiçbir şey gelmiyor.