Babam bir gün sustu. Ben bu dünyadan bir şey anlamadım dedi ve sustu. Daha doğrusu mecbur kalmadıkça konuşmadı. Sanki ölüp gitmiş ama yorgun bedenini burada, aramızda, gözümüzün önünde bırakmıştı. Benim ölüm, yaşayan halimden daha iyidir; varlığım, yokluğumdan daha çok acı verir sizlere dercesine usulcacık sıyrılmıştı aramızdan.
Eskilerin dediği gibi zaman sadece her şeyin ilacı değildir. Yani zaman yalnızca iyileştirmez. Aynı zaman da çürütür de. Yani, belki de bizim iyileşme dediğimiz şey, aslında çürümedir, olamaz mı?