Bütün zalimler aynıdır.
Keops bir sabah uyanıyor ve piramit yaptırmaktan vazgeçtiğini söylüyor.
Etrafındakiler bir anda dehşete düşüyor ve piramit yaptırmanın ne kadar önemli olduğunu delillerle anlatıp firavunu ikna ediyorlar.
İkna olan Keops madem bu kadar önemli o zaman en büyüğünü yaptıracağım diyor.
Bir ömür boyu sürecek piramit yapımı başlıyor.
Ama halktan itiraz edip muhalefet edenler oluyor.
Bütün muhalifleri susturmak için onlara KOMPLOCÜ diyorlar ve en ufak bir itiraz, en küçük bir muhalif ses, hatta muhalif bir koku ve nefes bile en ağır şekilde cezalandırılıyor.
İnsanlara piramit yapımının yüksek bir gaye olduğu ve bu gayeye ulaşmak için onların hayatlarının zerre kadar önemli olmadığı fiilen anlatılıyor.
Piramit fakir halkın ömrünü yiyip biririyor.
Tabii firavunun da...
Piramitin yapımı yirmi seneden fazla sürüyor.
Ve Keops, piramit yükseldikçe kendi ömrünün kısaldığını fark edip adeta çıldırıyor.
Fiziken ve ruhen büyük bir çöküş yaşıyor.
Fakir insanları, masum halkı hatta en yakınındakileri bile KOMPLOCÜ ilan ederek öldür.tüyor.
İktidarını kaybetme ve ölüm fikri onu çileden çıkarıyor.
Sona yaklaştıkça daha çok zulüm yapıyor.
Nihayet piramit bittiğinde onun da takati kalmıyor ve kısa süre sonra geberip gidiyor.
Halk onun gebermesiyle büyük bir rahatlama yaşıyor.
Ama bu çok uzun sürmüyor.
Yeni firavun, başa geçtikten kısa bir süre sonra halka müjdeyi veriyor.
Yeni bir piramit inşaatına başlanacaktır.
.
Zulüm ve zalim hiç bu kadar net, bu kadar açık anlatılmamıştı.
Her sayfası ve her satırı ibretlik levhalarla dolu harika bir kitap.
Hakkında daha uzun bir yazı planlıyorum.
Okuduğum en iyi İsmail Kadare kitaplarından biri.
Çevirisi de kusursuz.
Yayınevi bence bu kitabın reklamını daha çok yapmalı.
Bütün firavunların ve zalimlerin akıbetinin aynı olduğunu görmek için mutlaka bu
Selamlarrr
Bugün sizlere serinin son kitabı olan Kül ve Keder Çağı ile geldim. Bu seri için, size geçtiği evreni doyasıya yaşatacak bir seri diyebilirim. Seriyi çok sevsem de final kitabında biraz kalbim buruk Hem kitabın bitmiş olması hem de kitapta yaşanan büyük hezimet ben yaşamışım gibi derinden sarstı beni diyebilirim İkinci kitabın sonunda işler hiçte umduğumuz gibi gitmez ve Gizliman denen yer karakterlerimize yuva ve özgürlük olacak diye beklerken bir anda Giz adı altında böbürlenen kişilerin kurduğu oyunla yüzyüze geliriz. Bir mağarada canlı canlı verilen kurbanlardan, sağ çıkanlar statü alarak halk içine karışacaktır. Ve bu kanlı oyundan bizim ekibimizden sadece Dante, Hodbin ve Arm kurtulur. (Ya da öyle gösterilir diyelim) Gizliman'ın zengin halkının yanı sıra hiçlerden oluşan ve bağımsızlıklarını ilan etmiş bir kesimle karşılaşmıştık ikinci kitabın sonunda. İsimsizler..
Aspen, Lunu ve Beau' yu onlarla bırakmak zorunda kallan Dante' yi zorlu mücadeleler beklemektedir. Zira Giz'lerin içine sızıp İsimsizler'e haber uçuracaktır. Ama daha haber uçurmaya kalmadan ortalık yangın yerine dönüyor desek yeridir. Bir anda patlamaya hazırlanan yanardağ hem Giz'leri, hem Hiçl'eri hem de İsimsizler'i bir savaş haline sokar. Ciddi anlamda bu sahneleri okurken kanın gövdeyi götürdüğüne çok net şahit oluyorsunuz. Ama ne yalan söyleyeyim iki kitap boyunca bu sahneleri de bekledim ben artık şu haksızlıklar bir devrilsin dedim ya ve işte biz bu kitapta bunu dibine kadar yaşadık. Serinin ilk iki kitabında olduğu gibi hiçbir şekilde dinamizmi dinmedi. Bu seride benim kanayan yaram Beau oldu. Açıkçası ben yazarın ona böyle bir son biçmesini beklemiyordum. İnanılmaz kalbim kırık çünkü kitabın en başından beri ben Dante ve Beau ikilisini çok sevmiştim. (neden yarım kaldık,
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Herkesin Ulaşılmazı Farklıdır
kitap 7 kısa hikâyeden oluşuyor ve her bir hikâye farklı bir Dünya'ya açılıyor. Bir görme engellilerin Dünyasına, bir gelişime açık bir genç kızın hayatına, bir eski zaman hikayelerinden birine çekiliyorsunuz . Her hikâyeye özgü farkı bir teknik (zamanlar arasında geçiş gibi), farklı bir üslup(eski zamanı anlatırken eski Türkçe'den çokça kelime kullanma) var. Hikâyenin birinde Varlıklı birinin yaşamı ele alınırken bir diğerinde binbir zorluğun çemberinden geçen birini anlatmaktadır.Kitap kesinlikle bir şansı hak ediyor.
3 bölümden oluşan bu kitabın her bölümünde çok güzel çözümlenen sorunlar vardı. İlk bölümün çözüm aşaması açık gibi hissettirse de son bölümde bu açık aslında çok güzel bir şekilde tamamlandığı anlaşılıyor. İkinci bölümde ise yazar sadece biz insanların olmayabileceğini farklı duygu durumları ve sınıflandırmalar kullanarak belirtiyor. Kitaptaki en beğendiğim nota da iletişimlerin gerçekçiliği oldu. Bir başarısızlığa, sevgiye, hüsrana, heyecana, kızgınlığa olan tepkiler absürt hissettirmedi. Kişinin kendi içinde yaşadığı duyguları da sorgulamasına yardımcı oldu. Kitabı okuduğum için mutluyum. Kitap tam tadında bir uzunluktaydı
(Küçük spoiler çok önemli bir yerden değil)
İlk kitabı gibi akıcı ve sürükleyiciydi yazarın yazım dili zaten çok basit ve anlaşılır o açıdan kolay çerezlik bir fantastik/korsan serisi. Sadece bu kitaptaki sorun Alosa’nın bir süre sonra hareketlerine inanılmaz sinir oldum bi durul artık bi kızım be herkese atar gider yapma dedim yani. Bazı şeyler çok hızlı yazılmış gibi geldi önemli yerler yeterince ayrıntılı yazılmamış gibiydi ve Alosa’nın babasının da kendini çok zeki sanıp düşmanlarına baya da bi açık vermesi baya saçmaydı fakat genel anlamda çerezlik hızlı okunan bir fantastik seri arayışındaysanız okuyabilirsiniz.
Spoiler var
ikinci kitaba başlarken artık bazı sırların açığa çıkacağını, karakterlerin oturup gerçekten konuşacağını ve yaşananların daha mantıklı bir zemine oturacağını düşünmüştüm. Ancak kitabı bitirdiğimde hissettiğim şey bunun tam tersi oldu. İlk kitapta beni rahatsız eden birçok unsur devam ettiği gibi bazı noktalarda daha da büyümüştü. Korkunç!
Kitap boyunca Mahinev, Ali Asaf'ın onu aldattığını düşünüyor. Açıkçası okur olarak bizim düşünmemiz gereken şey de bu. Çünkü kitap sürekli olarak bizi bu sonuca yönlendiriyor. Ortada Lina var, ortada başka bir kadın var, ortada yıllarca süren sessizlik var ve ortada cevaplanmayan onlarca soru var. Fakat bütün bunların içinde beni en çok rahatsız eden şey Ali Asaf'ın gerçeği biliyor olmasına rağmen hiçbir açıklama yapmaması oldu.
Mahinev soru soruyor. Ali Asaf susuyor. Mahinev cevap bekliyor. Ali Asaf yine susuyor. Mahinev acı çekiyor. Ali Asaf hâlâ susuyor. Bu döngü yüzlerce sayfa boyunca tekrar ediyor. Bakın şaka değil yüzlerce sayfa sürüyo.
Bir noktadan sonra bu durum gizem yaratmıyor. Sadece hikâyeyi uzatıyor. Karakterlerin yaşadığı sorunları değil, yazarın hikâyeyi uzatmak için karakterleri konuşturmadığını hissetmeye başladım. İlk kitapta da bu vardı ama ikinci kitapta çok daha yorucu bir hâl almış. Nefes aldırmadı..
Lina karakteriyle ilgili de karışık hisler içerisindeyim. Hikâyeye girişini etkileyici buldum. Annesini kaybetmek üzere olan küçük bir çocuğun hikâyesi doğal olarak insanı etkiliyor. Ancak Mahinev'e bağlanma süreci bana fazla hızlı geldi. Evet, travma yaşayan çocuklar hızlı bağ kurabilir ama burada yaşanan bağın yoğunluğu bana yine de yapay hissettirdi. Sanki duygusal etkiyi artırmak için bazı gelişim aşamaları atlanmış gibiydi.
Kitabın sonlarına doğru mektuplarla birlikte öğreniyoruz ki aslında Ali Asaf