Adamı dirhem dirhem kurutuyor mutsuz evlilik.
Dirhem dirhem çürüyor insanın içi. Kuruyor bütün iç organların sanki.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Babam hayatta olsaydı derdimi dinlerdi, derdim. İşten geldiğinde ben yerde oyuncaklarımla oynarken, bana sarılır, çoraplarımı çıkarır ayağımdan, ayaklarımı gıdıklar, güldürürdü beni derdim. Gece uyumadan önce sarılır, "İyi geceler, kızım" der, öperdi. Babam hayatta olsaydı eve geç geldiğimde beni merak ederdi, ödevlerime de yardım ederdi. Babam gerçekten hayatta olsaydı, bunların hepsi olurdu... Ama o hayatta, sadece benim hayatımda değil. Hiç olmadı. Var ama yok.
Babamın ölmüş olmasını çok isterdim" dedim. Taş altında olsa, ölmüş olsa, ölmüş babam derdim, öldüğü için yanımda değil derdim. Saçımı okşamamasının, derdimi dinlememesinin, beni gıdıklamamasının, ödevlerime yardım etmemesinin, benimle geleceğim hakkında konuşmamasının, beni omuzlarına almamasının, bana kızmamasının, bana sarılmamasının,
bana doğum günü hediyesi almamasının, bana "kızım nasılsın" dememesinin, hatta "kızım" dememesinin... Hepsinin bir gerekçesi olurdu.
Sanırım çocukluğumda o kadar çok gözyaşı dökmüşüm ki, gençliğime bir damla kalmamış. Yeniden ağlayabildiğime sevindim.
Çünkü terk edilmekten daha beter bir şey varsa, o da terk edilme korkusudur. Oldu. Bitti. Rahatladım. Beni terk edecek kimse kalmadı.