Özlem kimseye anlatamayacağım bir genişlik ve biçimdeydi, onu neredeyse bir hırka gibi giymiştim üstüme, hücrelerime dek hissettiğim tek başınalık duygusu her neyle uğraşırsam uğraşayım bir yerden kafasını uzatıp kendisini habire hatırlatıyordu bana.
Yaşamın geçişli olacak: dün yaşadıkların
yarına yönelirken, bu süreci, bugün,
bir geçiş olarak yaşayacaksın hep
— geçeceksin
hep…
Bu da, öyle, bir ulaşma, varma, kavuşma süreci olmayacak hiç de: bugünlerini
sürekli geçişler olarak yaşayacaksın — işte:
hep geçeceksin.
Dün geçtiklerinden, yarın geçeceklerine,
bugün geçeceksin.
Hep, geçtin; hep, geçeceksin —
geçiyorsun…