Ben de mi böyle olacağım sonunda? Yalnızlık ilk olarak canımı sıkıyor. Başıma gelenleri, iş işten geçmeden, küçük çocukları korkutmaya başlamadan önce birisine açmak istiyorum. Anny'nin burada olmasını isterdim.
Belki yüzüncü kez aldanışımın önüne geçemiyorum. Anılarım, şeytanın kesesindeki paralara benziyor: Keseyi açınca içinde kurumuş yapraklardan başka şey bulamıyorsunuz.
Sanırım bir şekilde hep buradaydım aslında. Belki de bir yere döndüğünüzde, aslında orayı hiç terk etmemiş oluyorsunuz, çünkü geri dönmeyi beklerken bir parçanız hala orada kalıyor.