Dışarıdan bakıldığında Adalaide kusursuz bir bütünlük içindeydi –uzuvları yerli yerindeydi, hiçbir eksiği yoktu– ama içten içe, ruhen dağılmış haldeydi.
Sayfa 12
Sanırım hepimiz bir yerlerde Adalaide'ı anladık
Dışarıdan bakıldığında Adalaide kusursuz bir bütünlük içindeydi - uzuvları yerli yerindeydi, hiçbir eksiği yoktu - ama içten içe ruhen dağılmış hâldeydi. Paramparça olmuştu ve parçaların tekrar bir araya getirebileceğini hiç sanmıyordu. Ölmek istemiyordu aslında, sadece var olmaya bir son vermek- yok olmak istiyordu. Tüm korkunçluğuna rağmen oraya giden tek yok Ölüm'dü..