Adil Öztürk
@adilozturk
26.12.1990 doğumlu. Üç evrenin yaratıcısı. Ateist. Antimilitarist. Schumpeterci.
Kitaplarım:
1. Dördüncü Günün Melaneti - Şaman Öyküleri 2020
2. Güneş Tohumu serisi - 2024
3. Su Altı Sirki ve Kar Perisi - 2024
Ecel - Funda Özlem Şeran
Benim için sürükleyici olsa da kişisel işler yüzünden çok geç bitirebildim. Romanın dili büyük oranda çok sade, günlük konuşma cümlelerine ve o günün popüler kültür öğelerine gereğinden fazla hatta gereksizce fazla yer verilmiş diyebilirim. Bazı paragraflarda karakterlerin yaptığı espriler için "böyle bir durum içinde bu cümle kurulur mu hiç?" Demekten kendimi alamadım.
Bir diğer eleştirim, karakterlerin içinde bulundukları durum, daha doğrusu meslek hakkında neredeyse hiç bilgi ve donanımı olmaması. Ana karakterimiz sanırım 5 yıldır o mesleğin içinde olsa da kendisini hiç geliştirmemiş, cinler, büyüler vs hakkında neredeyse hiç bilgisi yok, keza daha deneyimli olan diğer karakterler için de aynısını söylemek mümkün.
Kurgunun aşırı sündürülmüş olduğunu düşünüyorum. 600 sayfalık bu roman bence 300 sayfada da hiçbir önemli ayrıntı atlanmadan anlatılabilirdi. Kurgu ile çok alakasız birçok ayrıntılı çok fazla yazılmış. Yine de bütün bu ayrıntılar beni şahsen rahatsız etmedi. Sadece bir an önce sonunu okumak istediğim için 'ne gerek vardı' diye düşündüm.
Alican adındaki karakterin bir noktada kişisel gelişimini tamamlayıp ekibe dahil olmasını beklerdim ama ana kurguya belki çok az bir katkı yaptıktan sonra olaydan çıktı. Şahsen bir çömez olarak Ece'nin çırağı olmasını isterdim.
Romanın sonu ise tam anlamıyla harikaydı. En beğendiğim kısım son 4 bölüm oldu. Burada ise teknik bir eleştiri yapayım: son sayfalarda her kelimenin sonuna üç nokta koymanın anlamı yoktu bence. Bu üç noktanın neden kullanıldığı açıklandıktan sonra normal cümle akışında yazılabilirdi.
Romanın devamı olsa okumak isteyeceğim bir kurgu. Tavsiye ederim.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kısa sürede okunup bitirilebilecek akıcı bir roman. Okurken ana karakter hakkında çelişkilere düşebiliyorsunuz. Piromani ve piromansi hakkında çeşitli -gerçek bilgiler mi yoksa kurgu icabı yaratılmış bilgiler mi emin olmamakla birlikte- ansiklopedik bilgiler de ediniyorsunuz. Tek eleştirim sonunun nasıl biteceği çok belli edilmiş gibiydi. Biraz daha yoğun doğaüstü vs psikopati çatışması yaratılsa daha çok merak edilebilirdi.
Aşinası olduğum bir kurgu türü olsa da felsefi kurgu okuma alışkanlığım pek olmadığı için benim adıma zor bir okuma deneyimi oldu. Ancak Uğur'un kalemi bu türü sevenler için oldukça akıcı diyebilirim. Sonunda ne olacağını merak ettiriyor ve bir gülümseme ile bitiriyorsunuz. Karakter isimlerinin harflerini peyderpey vermesi de dikkat toplayıcı bir unsur olarak hoş bir püf noktası olmuş.
Bir oturuşta okunup bitirilebilinecek, 90 neslinin ucundan kıyısından aşina olduğu bir mahalle anlatısı. Yeraltı edebiyatına meraklı olanlar için ısrarla tavsiye ediyorum.
Kitabı şimdi bitirdim. Ölümsüzlük benim de hem okumayı hem yazmayı sevdiğim temalardan biri. Murat Dural da bu temayı bence romantik bir şekilde işlemeyi başarmış ve sonunu da merak gıdıklayıcı şekilde bitirmiş. Devamını okumak isterim.
