Beni hâlâ sevdiğini sanıyor. Oysa artık sadece bir yaslanma olasılığıyım onun için. Dengesini kaybettiğinde elini boşluğa uzatıp da tutunuverdiği ilk şey. Artık kimsenin düşeyazarken tutunuverdiği bir şey olmak istemiyorum.
Zamanla, kliniğin de yardımıyla, normal ya da en azından daha bağımsız bir yaşam için kendimi aşabilirdim. Ama derinlerde, bir şeylerin hep eksik kalacağını biliyordum -resmi asla tamamlayamayacak veya yapbozun bazı parçalarını eksik bırakacak bir şeyler. Fiziksel engelimi büyük ölçüde aşsam da tam anlamıyla normal bir insan olamayacaktım. O eski "farklılık" her zaman kalacaktı. Oysa sevmeyi ve sevilmeyi öyle çok istiyordum ki...