Buradayım, bașka bir bildiğim yok, bașka yapabilecek bir șeyim de yok. Benim teknem dümensiz, ölümün en dip diyarlarına doğru esen rüzgarla seyrediyor.
Zira kimse beni bilmiyor, bilseler bile nerede kaldığımı bilmiyorlar, nerede kaldığımı bilseler bile beni orada nasıl tutacaklarını bilmiyorlar, böylece bana nasıl yardım edeceklerini bilmiyorlar. Bana yardım etme düșüncesi bir hastalıktan ibarettir ve yatakta tedavi edilmesi gerekir.
Ne çok güzellik var sanatta! İnsan gördüğünü aklında tutabilirse, her zaman yapacak, düșünecek bir iș bulur kendine, yalnız kalmaz hiç, gerçekten yalnız sayılmaz.
