Emre
@aemrea
Eski şapkalarımız, ayakkabılarımız, elbiselerimiz gün geçtikçe bizden bir parça olmazlar mı? Onların sık sık değiştirmek isteyişimiz de bu yüzden değil midir? Yeni bir elbise giyen adam az çok benliğinin dışına çıkmışa benzer: Kendinden uzaklaşmak, ona bir değişikliğin arasından bakmak ihtiyacı, yahut ''Ben artık başkasıyım!'' diyebilmek saadeti.
Reklam
Mesela, benim çocukluğumun geçtiği Abdülhamit devrinde cemiyetimiz neşesizdi. Başta padişahın asık yüzünden gelen ve halka halka etrafa yayılan bu neşesizlik eşyaya da sirayet etmişti. O zamanın vapur düdüklerinin acılığını, hüznünü, keskinliğini benim yaşımda olanların hepsi bilir. Halbuki hadiselerin lutfuyla birdenbire o kadar gülecek şey bulan bugünkü hayatımızda vapur düdüklerinin, tramvay seslerinin neşesine bakın!
Yerli ve millilik aslında en öncelikle bir saflık ve el değmemişlik ütopyası, bir tüm dışsal kötülüklerden azade bir asrı saadet tahayyülü ve kaydedilmemiş cenneti yeniden inşa etme hülyasıdır. Her türlü değişim, etkileşim ve melezleşmeye karşı saf ilk-hali koruma fantazyasıdır. Elbette tam da o yüzden yapaydır ve ancak bir kurgu kalmak durumundadır. Yerlilik ve millilik bir imkansızlık halidir. Başka biçimlerinde ise bir tür Türk, Müslüman, ya da bu iki değerin bileşimlerinin vaad edilmiş ahlaki üstünlüğünün kutsanması ve dayanağıdır. Bir tür ahlakileştirilmiş ve ''estetize edilmiş'' milliyetçilik formudur.
Adeta emekli memurlardan beyaz yakalı profesyonellere ve rocker üniversite öğrencilerine, İslam ve Kürt korkusu eksenlerinde, seküler ve görece eğitimli kitlenin zihinleri formatlanmış, asker emeklisi yazlık site yöneticisinin zihin dünyası yüklenmiştir.
Kuşkusuz bardakta durduğu gibi durmayan rakı gibi sosyalizm de kitaptan sahaya çıktığında bir epiğe dönmektedir.