Küçükken hep kötü bi insan olmaktan korkardım. Sokakta gördüğüm yoksul ve çelimsiz çocuklara gülümseyememekten, onlara verilmeyen hayatı yaşadığım için şükredememekten..
Sokakta yaşayan günahsız çocukların umutlarını çalmış olmaktan ve ziyan ettiğim her lokmanın hesabını verememekten korkardım.
Gördüğüm kedileri sevmeden yanından geçmekten, baharda gelen böcekleri öldürmekten ve ayakkabılarım çamurlanır diye su birikintilerine basmamaktan korkardım.
Büyüdüğümü anlarım sanırdım.
Ama büyüdüğümü fark etmeden kısmen kötü bir insana dönüştüm.
Elimdekilerin kıymetini bilemedim.
En fazlasını istedim hep fırsatların, belki bu sayede şehrimdeki çocuklara yetecek kadar umut biriktirirdim.
Şimdi ise sahip olduklarımla bile elimden bir şey gelmiyor
Ayakkabılarımın temiz kalmasını da önemsiyorum.
Beyaz giydiğimde çimlere bile oturmuyorum.
Kucağıma kedileri aldıktan sonra gömleğimi çırpıyor, tüylerini tek tek ayıklıyorum üzerimden
Kötü bir insana dönüşüyorum büyüdükçe.
Gittikçe çelimsizleşeceğim.
Çok üzgünüm.