Birden kendi taklidimi yapmaya kalksam zorlanacağımı fark ettim. Davranışlarımın neye benzediğini bilmiyordum, yani tahmin ediyordum ama emin olamıyordum. Çünkü kendimi dışarıdan görmüyordum. Videolardan baktığımda ya da ses kaydımı dinlediğimde filan da garipserdim. Dışarıdan görünen ben, içeriden gördüğümden farklı olduğundan, belki de kendi kendimi taklide çalışmam beceremezdim.
Bir delinin deliliğini nesine ya da neresine bakıp anlıyor bu doktorlar? Üzgün olduğu için evinde kendi kendine ağlayan biri normal sayılırken, çok üzgün olduğu için metroda ayaklarını yere vura vura ağlayan biri anormal mi sayılır mesala?