Afag Mammadova
@afag13
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Endişe ataklarımızı tetikleyen olaylarda tıpkı geçmişteki olaylarda olduğu gibi bir çocukmuşçasına gerçeği değerlendirme yeteneğimiz kaybolur. Çocuk olmanın önemli bir özelliği de duygularımızı çok yoğun yaşamamızdır. Çocuk yanınız duyguyu öyle bir yoğun yaşar ki, yetişkin yanımız tam bir bozguna uğrar ve çocuğa yardımcı olamaz olur.
Yaşantısal tekniklerde iki belirgin süreç ortaya çıkar. Bunlardan birisi yas'tır. Yas, bir kayıp ardından bedenimizin verdiği doğal bir tepkidir. Yaşadığımız üzücü olayın acısını kabul eder, kayıplarımızı hissederiz. Yas, geçmişi ve şimdiyi birbirinden ayırmamıza yardım eder. Yaşanan olayın ardından kendimizi toparlamaya, bugüne ve geleceğe hazırlamamıza destek olur. O nedenle yaşadıklarımızı yok saymakla, duygularımızı dondurmakla durdurduğumuz büyümemiz, yas sayesinde yoluna devam edebilir.
Öyle bir çağda yaşıyorduk ki, aramizda tenlerimizden daha kalın duvarlar vardı. Kendi içimizde bizden öte bir biz olduğunu bilirdik, ama bir başkasının tenine dokunabileceğimize inanamazdık. Yürürken bir-birimize çarpardık ama konuşmazdık.
